صدمین پرتاب موفقیتآمیز مأموریت فضایی Rocket Lab با ماهواره ژاپنی

شرکت فضایی Rocket Lab روز شنبه ۱۴ نوامبر ۲۰۲۶ با پرتاب موشک Electron از پایگاه خود در نیوزیلند، صدمین مأموریت این خانواده از موشکها را انجام داد و یک ماهواره پیشرفته تصویربرداری راداری متعلق به شرکت ژاپنی iQPS را در مدار زمین قرار داد. این مأموریت که با نام The Mountain God Rises انجام شد، علاوه بر ثبت یک رکورد عملیاتی برای شرکت آمریکایی، گام دیگری در تکمیل شبکه ماهوارهای ژاپن برای تصویربرداری از سطح زمین در تمام ساعات شبانهروز به شمار میرود.
موشک Electron ساعت ۶:۳۰ عصر به وقت محلی نیوزیلند از مجموعه پرتاب شماره یک Rocket Lab در شبهجزیره ماهیا به فضا رفت. محموله آن ماهواره QPS-SAR-19 با نام YAMATSUMI-II بود که برای فعالیت در مدار پایینی زمین و ارتفاع حدود ۵۷۵ کیلومتر طراحی شده است.
شرکت ژاپنی iQPS ساعاتی بعد اعلام کرد که ماهواره با موفقیت از موشک جدا شده و نخستین ارتباط رادیویی با مرکز کنترل زمینی نیز برقرار شده است. بررسیهای اولیه نشان دادهاند تجهیزات ماهواره پس از رسیدن به مدار در وضعیت مناسبی قرار دارند. این شرکت در اطلاعیه دیگری در همان روز از بازشدن موفق آنتن سهموی ماهواره نیز خبر داد.
بااینحال، استقرار موفق ماهواره به معنای آغاز فوری ارائه تصاویر تجاری نیست. این فضاپیما هنوز باید مراحل تنظیم، آزمایش تجهیزات و کالیبراسیون سامانه تصویربرداری خود را پشت سر بگذارد.
رسیدن Electron به رکورد ۱۰۰ پرتاب در کمتر از یک دهه
Rocket Lab اعلام کرده است که Electron سریعتر از هر موشک توسعهیافته تجاری دیگری به مرز ۱۰۰ پرتاب رسیده است. این شرکت نخستین پرتاب آزمایشی Electron را در سال ۲۰۱۷ انجام داد و پس از نزدیک به ۹ سال فعالیت، اکنون به این نقطه مهم در برنامه پرتابهای خود رسیده است.
اهمیت این رکورد برای صنعت فضایی تنها به عدد ۱۰۰ محدود نمیشود. ساخت یک موشک که بتواند یک بار به فضا برسد، با ایجاد سامانهای که بارها و بارها برای مشتریان مختلف مأموریت انجام دهد تفاوت زیادی دارد.
شرکتهای خدمات پرتاب باید زنجیره تأمین قطعات، تولید موتور، آزمایش سیستمها، مدیریت پایگاه پرتاب و برنامهریزی عملیاتی را به شکلی هماهنگ توسعه دهند. هر بار پرتاب نیز به بررسیهای فنی و رعایت مقررات ایمنی نیاز دارد.
در چنین صنعتی، افزایش تعداد مأموریتها بدون از دست دادن قابلیت اطمینان یکی از چالشهای اصلی است.
پیتر بک، بنیانگذار و مدیرعامل Rocket Lab، موفقیت اخیر را حاصل فعالیت تیمی دانسته که طی سالهای گذشته فناوریهای مختلفی را برای کاهش پیچیدگی ساخت و عملیات پرتاب توسعه داده است.
البته باید به یک نکته آماری توجه کرد. صدمین پرتاب به معنای انجام ۱۰۰ مأموریت مداری موفق نیست. شمارش اعلامشده توسط شرکت به تاریخچه مأموریتهای خانواده Electron و نسخه مرتبط HASTE مربوط میشود و در این مسیر پرتابهای ناموفق نیز وجود داشتهاند.
بنابراین، رکورد جدید بیشتر درباره سرعت رسیدن یک خانواده موشک تجاری به ۱۰۰ پرتاب است، نه موفقیت بدون خطا در تمام مأموریتها.
ماهواره ژاپنی YAMATSUMI-II چه مأموریتی دارد؟
محموله صدمین پرتاب Electron یک ماهواره ارتباطی معمولی نبود، بلکه برای تصویربرداری راداری از سطح زمین طراحی شده است.
این ماهواره با نام رسمی QPS-SAR-19 بخشی از طرح شرکت ژاپنی Institute for Q-shu Pioneers of Space یا iQPS است؛ مجموعهای که در شهر فوکوئوکا فعالیت میکند و در حال توسعه شبکهای از ماهوارههای کوچک راداری است.
فناوری اصلی این ماهوارهها با عنوان Synthetic Aperture Radar یا SAR شناخته میشود. برخلاف دوربینهای نوری که نور بازتابشده از سطح زمین را ثبت میکنند، سامانه SAR از امواج رادیویی برای بررسی عوارض زمین استفاده میکند.
ماهواره موج راداری را به سمت سطح زمین میفرستد و سپس بازتاب آن را دریافت میکند. با پردازش این سیگنالها، اطلاعاتی درباره ویژگیهای سطحی منطقه موردنظر به دست میآید.
یکی از مزیتهای مهم این روش، امکان تصویربرداری در تاریکی است. دوربینهای نوری معمولی برای ثبت تصویر به نور کافی نیاز دارند، اما ماهواره راداری میتواند با ارسال سیگنال خود در شب نیز اطلاعات جمعآوری کند.
همچنین بعضی طول موجهای راداری میتوانند از پوشش ابر عبور کنند. به همین دلیل، سامانههای SAR برای مشاهده مناطقی که اغلب زیر پوشش ابر قرار دارند مفیدند.
البته این قابلیت به معنای توانایی مشاهده تمام اشیا در هر شرایطی نیست. کیفیت تصویر به مشخصات رادار، نوع سطح، زاویه تصویربرداری و روش پردازش داده بستگی دارد.
هدف iQPS استفاده از این فناوری برای تولید اطلاعات تصویری منظم و پرتکرار از نقاط مختلف زمین است.
چرا ژاپن به شبکه ماهوارههای راداری نیاز دارد؟
اطلاعات راداری ماهوارهای در حوزههای گوناگونی کاربرد دارند؛ از مدیریت بحران و پایش تغییرات زمین گرفته تا برنامهریزی زیرساختی و بررسی فعالیتهای دریایی.
برای مثال، هنگام وقوع سیل، ممکن است یک منطقه وسیع زیر ابرهای متراکم قرار بگیرد. در چنین شرایطی، تصویربرداری نوری از فضا دشوار میشود، اما دادههای راداری میتوانند در شناسایی مناطق آبگرفته به تحلیلگران کمک کنند.
در کشوری مانند ژاپن که با خطر زلزله، بارندگی شدید و طوفان مواجه است، دسترسی به اطلاعات مکانی بهروز میتواند برای سازمانهای مدیریت بحران اهمیت داشته باشد.
همچنین دادههای SAR امکان بررسی برخی تغییرات تدریجی سطح زمین را فراهم میکنند. با مقایسه تصاویر ثبتشده در زمانهای مختلف و استفاده از روشهای مناسب پردازش، میتوان جابهجاییهای بسیار کوچک در بعضی مناطق را مطالعه کرد.
این قابلیت برای بررسی فرونشست زمین و تغییرات مرتبط با زیرساختها کاربرد پژوهشی و عملیاتی دارد.
بااینحال، ماهواره جدید YAMATSUMI-II بهتنهایی قرار نیست تمام این خدمات را ارائه کند. استفاده تجاری و عملیاتی از دادهها به تنظیم تجهیزات، پردازش صحیح تصاویر، تعداد ماهوارههای فعال و نیاز مشتریان بستگی دارد.
iQPS قصد دارد با افزایش شمار ماهوارهها، فاصله زمانی میان مشاهدههای پیاپی یک منطقه را کاهش دهد.
این موضوع اهمیت زیادی دارد، زیرا یک ماهواره منفرد نمیتواند در تمام لحظات بر یک نقطه مشخص از زمین متمرکز باشد.
تفاوت یک ماهواره با منظومه ۳۶ ماهوارهای
برنامه بلندمدت iQPS توسعه منظومهای متشکل از ۳۶ ماهواره راداری است.
در چنین ساختاری، ماهوارهها در مدارهای مناسب قرار میگیرند تا بتوانند در فاصلههای زمانی کوتاهتری از مناطق موردنظر تصویربرداری کنند.
طبق هدف اعلامشده این شرکت، شبکه کامل در آینده باید امکان پایش بعضی نقاط زمین با فاصله زمانی حدود ۱۰ دقیقه را فراهم کند.
این عدد یک هدف برنامهریزیشده برای منظومه تکمیلشده است، نه قابلیتی که صرفاً با پرتاب ماهواره نوزدهم به دست آمده باشد.
برای درک اهمیت این تفاوت، میتوان یک ماهواره را به خودرویی تشبیه کرد که در مسیری مشخص حرکت میکند و هر چند وقت یک بار از مقابل یک محل عبور میکند.
اگر تعداد بیشتری ماهواره در مدارهای هماهنگ قرار بگیرند، امکان مشاهده مجدد آن محل افزایش پیدا میکند.
البته در عمل، محاسبات مداری بسیار پیچیدهتر هستند و عواملی مانند ارتفاع، زاویه مدار، پهنای پوشش حسگر و برنامهریزی تصویربرداری بر فاصله زمانی مشاهدهها اثر میگذارند.
مزیت منظومههای ماهوارهای این است که مشتریان میتوانند بهجای تکیه بر تعداد محدودی تصویر پراکنده، به مجموعه دادههایی با تکرار زمانی بالاتر دسترسی پیدا کنند.
این ویژگی برای مشاهده تحولات سریع، مانند گسترش یک سیل یا تغییرات مرتبط با یک رویداد طبیعی، میتواند ارزشمند باشد.
نخستین ارتباط با ماهواره هشت دقیقه پس از جدایش برقرار شد
یکی از مهمترین تأییدهای فنی مأموریت از سوی شرکت ژاپنی iQPS منتشر شده است.
بر اساس اطلاعیه این شرکت، ماهواره YAMATSUMI-II تقریباً ۵۰ دقیقه پس از پرتاب در مدار موردنظر آزاد شد.
حدود هشت دقیقه پس از جدایش، مرکز کنترل موفق شد نخستین ارتباط رادیویی با ماهواره را برقرار کند.
در این ارتباط، دادههایی درباره وضعیت تجهیزات دریافت شد و تیم فنی توانست اطمینان اولیه پیدا کند که بخشهای اصلی ماهواره بهدرستی فعالیت میکنند.
برقراری ارتباط اولیه یکی از مراحل حساس مأموریتهای ماهوارهای است. پس از جداشدن فضاپیما از موشک، تیم زمینی باید مطمئن شود سامانههای الکتریکی و ارتباطی آن فعال هستند و ماهواره توانایی دریافت فرمان و ارسال اطلاعات را دارد.
اگر چنین ارتباطی برقرار نشود، حتی قرارگیری موفق در مدار نیز لزوماً به معنای آغاز یک مأموریت عملیاتی نخواهد بود.
iQPS همچنین اعلام کرده است که آنتن سهموی ماهواره در ادامه همان روز با موفقیت باز شده است.
این مرحله بهویژه برای ماهوارههای راداری کوچک اهمیت دارد، زیرا آنتن بزرگ یکی از اجزای اصلی سامانه تصویربرداری محسوب میشود.
با وجود تأیید این مراحل، تصاویر اولیه زمین هنوز در اطلاعیههای مورد بررسی ارائه نشده بودند و شرکت انجام تنظیمات و کالیبراسیون را بهعنوان گام بعدی معرفی کرده است.
چگونه یک ماهواره کوچک آنتنی بزرگ حمل میکند؟
یکی از چالشهای مهندسی ماهوارههای تصویربرداری راداری، نیاز به آنتنی است که بتواند امواج را با ویژگیهای مناسب ارسال و دریافت کند.
در بسیاری از سامانهها، افزایش ابعاد مؤثر آنتن میتواند به بهبود بعضی ویژگیهای عملکردی رادار کمک کند. اما فضای موجود درون محفظه حمل موشک محدود است.
شرکت iQPS برای حل این مشکل، سامانهای با آنتن سبک و بازشونده توسعه داده است.
این آنتن هنگام پرتاب در ابعاد کوچکتری جمع میشود تا در فضای محدود موشک جای بگیرد. پس از رسیدن ماهواره به مدار، سازوکار بازشدن آنتن فعال میشود و سطح موردنیاز برای فعالیت راداری شکل میگیرد.
چنین طراحیای به ماهوارههای کوچک اجازه میدهد از تجهیزاتی بهره ببرند که ابعاد عملیاتی آنها بزرگتر از فضای موردنیاز هنگام پرتاب است.
البته این روش خود چالشهای تازهای ایجاد میکند. سامانه بازشونده باید در برابر لرزشهای زمان پرتاب مقاومت کند و سپس در شرایط خلأ و تغییرات دمایی فضا با دقت فعال شود.
حتی یک نقص مکانیکی در مرحله بازشدن آنتن ممکن است توانایی ماهواره برای انجام مأموریت اصلی را محدود کند.
به همین دلیل، اعلام موفقیت بازشدن آنتن YAMATSUMI-II خبر مهمی برای شرکت ژاپنی محسوب میشود.
این موفقیت نشان میدهد دستکم یکی از مراحل کلیدی آمادهسازی ماهواره پس از پرتاب با نتیجه مطلوب انجام شده است.
یازدهمین همکاری Rocket Lab با شرکت ژاپنی iQPS
مأموریت The Mountain God Rises تنها یک سفارش مستقل میان دو شرکت نبود.
Rocket Lab اعلام کرده که این پرتاب یازدهمین مأموریت Electron برای iQPS از سال ۲۰۲۳ به شمار میرود و تمام این مأموریتهای ثبتشده برای مشتری ژاپنی با موفقیت انجام شدهاند.
تکرار همکاری با یک مشتری در صنعت پرتاب ماهواره اهمیت تجاری دارد.
هر شرکت سازنده ماهواره باید هنگام تأمینکننده پرتاب، موضوعاتی مانند قابلیت اطمینان، دسترسی به مدار موردنظر، ظرفیت حمل و زمانبندی را در نظر بگیرد.
برای مجموعهای که قصد دارد دهها ماهواره را در مدت نسبتاً کوتاهی مستقر کند، امکان رزرو پرتابهای متعدد و برنامهریزی هماهنگ اهمیت بیشتری پیدا میکند.
طبق اعلام Rocket Lab، شرکت iQPS هفت پرتاب اختصاصی دیگر با Electron تا سال ۲۰۳۰ رزرو کرده است.
این قراردادها نشان میدهند همکاری دو مجموعه قرار نیست با صدمین پرتاب پایان پیدا کند.
بااینحال، رزرو هفت مأموریت آینده به معنای انجامشدن آنها نیست. زمان دقیق پرتاب، آمادگی محمولهها و شرایط عملیاتی همچنان بر برنامه اثر خواهند گذاشت.
از سوی دیگر، تعداد مأموریتهای انجامشده برای iQPS را نباید با تعداد ماهوارههای فعال این شرکت یکی دانست، زیرا شمارش پرتابها و وضعیت عملیاتی فضاپیماها دو موضوع متفاوت است.
فناوری موتور Electron چه تفاوتی با موشکهای بزرگ دارد؟
Electron یک موشک کوچک با ارتفاع حدود ۱۸ متر است که برای ارسال محمولههای سبک به مدار طراحی شده است.
این موشک در مقایسه با سامانههای بسیار بزرگ مانند Falcon 9 یا Starship ظرفیت حمل محدودتری دارد، اما هدف اصلی آن ارائه خدمات متناسب با نیاز بعضی ماهوارههای کوچک است.
یکی از ویژگیهای شناختهشده Electron استفاده از موتور Rutherford است.
این موتور بهدلیل بهرهگیری از قطعات ساختهشده با روش چاپ سهبعدی و استفاده از پمپهای الکتریکی بهجای روش متداول توربوپمپ گازتوربینی مورد توجه قرار گرفته است.
در بسیاری از موتورهای راکتی مایعسوز، رساندن سوخت و اکسیدکننده به محفظه احتراق نیازمند پمپهایی با توان بالا است.
در موتور Rutherford بخشی از این فرایند با استفاده از موتورهای الکتریکی انجام میشود.
این معماری ویژگیهای خاص خود را از نظر طراحی و بهرهبرداری دارد، اگرچه نمیتوان گفت برای تمام اندازهها و مأموریتهای فضایی بهترین است.
بدنه Electron نیز از سازههای کامپوزیتی فیبر کربن استفاده میکند تا وزن سازه با نیازهای مأموریت متناسب باشد.
ترکیب این فناوریها بخشی از راهبرد Rocket Lab برای توسعه یک موشک کوچک تجاری بوده است که بتواند در برنامههای پرتکرار به کار گرفته شود.
اهمیت پایگاه پرتاب ماهیا در نیوزیلند
صدمین مأموریت Electron از Launch Complex 1 در شبهجزیره ماهیا، در بخش شرقی جزیره شمالی نیوزیلند، انجام شد.
این مجموعه یکی از مراکز مهم فعالیت Rocket Lab است و از نخستین مراحل توسعه Electron در برنامه پرتابهای شرکت نقش داشته است.
محل پایگاه پرتاب به عواملی مانند ایمنی مسیر پرواز، امکان دسترسی به مدارهای مناسب و شرایط جغرافیایی بستگی دارد.
قرارگیری پایگاه در نزدیکی اقیانوس میتواند برای بعضی مسیرهای پرتاب مزایایی داشته باشد، زیرا امکان برنامهریزی مسیرهایی را فراهم میکند که بخش بزرگی از پرواز بر فراز آب انجام شود.
Rocket Lab علاوه بر این مرکز، زیرساخت پرتابی در ایالت ویرجینیای آمریکا نیز دارد.
داشتن امکانات عملیاتی در دو نیمکره به شرکت اجازه میدهد گزینههای بیشتری برای پاسخگویی به نیاز مشتریان داشته باشد.
بااینحال، هر مأموریت باید بر اساس مدار هدف و مشخصات موشک برنامهریزی شود و وجود چند پایگاه به معنای مناسب بودن همه آنها برای تمام پرتابها نیست.
در مأموریت اخیر، مقصد ماهواره مدار پایینی زمین با ارتفاع هدف ۵۷۵ کیلومتر و شیب مداری اعلامشده ۴۲ درجه بود.
این مشخصات به برنامه منظومه راداری iQPS مربوط هستند و در تعیین زمانها و مناطق قابل مشاهده توسط ماهواره نقش دارند.
آیا Rocket Lab رقیب مستقیم SpaceX شده است؟
رسیدن Electron به ۱۰۰ پرتاب یک موفقیت قابلتوجه برای بازار موشکهای کوچک است، اما مقایسه مستقیم آن با تمام فعالیتهای SpaceX به توضیح بیشتری نیاز دارد.
SpaceX با موشک Falcon 9 در بازار پرتاب محمولههای بزرگتر فعالیت گستردهای دارد و پروژه Starship را نیز برای مأموریتهای سنگینتر توسعه میدهد.
در مقابل، Electron برای دسته کوچکتری از محمولهها طراحی شده است.
برخی مشتریان ترجیح میدهند ماهواره خود را در یک پرتاب اختصاصی کوچک قرار دهند تا کنترل بیشتری بر زمان مأموریت و مدار هدف داشته باشند.
در مقابل، اشتراک یک موشک بزرگ با چند محموله دیگر ممکن است در بعضی موارد از نظر اقتصادی مناسبتر باشد.
میان این روشها به وزن ماهواره، الزامات مداری، زمانبندی و قیمت خدمات بستگی دارد.
Rocket Lab با Electron تلاش کرده برای بخشی از بازار که به پرتاب اختصاصی ماهوارههای کوچک نیاز دارد، خدماتی منظم فراهم کند.
این شرکت همزمان در حال توسعه موشک بزرگتر Neutron است که ظرفیت حمل بیشتری خواهد داشت.
اما موفقیت صدمین پرتاب Electron بهتنهایی به معنای آماده بودن Neutron یا برتری تجاری Rocket Lab بر تمام رقبای صنعت فضایی نیست.
دو برنامه مأموریتها، فناوریها و مراحل توسعه متفاوتی دارند.
صدمین پرتاب چگونه به آینده Rocket Lab ارتباط دارد؟
تداوم فعالیت Electron برای Rocket Lab از نظر درآمد، تجربه عملیاتی و توسعه زنجیره تأمین اهمیت دارد.
هر پرتاب موفق میتواند دادههای عملیاتی جدیدی درباره عملکرد موتور، هدایت، جدایش مراحل و سامانههای زمینی فراهم کند.
همچنین همکاری مکرر با مشتریانی مانند iQPS به برنامهریزی تولید و خدمات پشتیبانی کمک میکند.
Rocket Lab در اطلاعیه صدمین مأموریت تأکید کرده که سفارشهای قابلتوجهی برای پرتابهای آینده در اختیار دارد.
بااینحال، تعداد سفارشها یا برنامه پرتابهای اعلامشده به معنای تضمین اجرای تمام مأموریتها در زمان تعیینشده نیست.
صنعت فضایی همچنان با خطرهای فنی، تأخیرهای تولید، محدودیتهای آبوهوایی و الزامات نظارتی مواجه است.
صدمین پرتاب Electron همچنین در زمانی انجام شد که صنعت پرتاب ماهواره از نظر تقاضا برای خدمات ارتباطی، تصویربرداری زمین و کاربردهای دولتی در حال تغییر است.
توسعه منظومههای چندماهوارهای باعث شده برخی مشتریان به مجموعهای از پرتابهای پیوسته نیاز داشته باشند، نه یک پرتاب منفرد.
همکاری Rocket Lab با iQPS نمونهای از همین الگو است؛ مشتری ژاپنی برای کاملکردن شبکه خود باید فضاپیماهای متعددی را در مدارهای برنامهریزیشده قرار دهد.
مرحله بعدی مأموریت ژاپنی چیست؟
با پایان موفق پرتاب و تأیید بازشدن آنتن، مسئولیت اصلی مأموریت اکنون به تیم عملیاتی iQPS منتقل شده است.
این تیم باید وضعیت سامانههای ماهواره را زیر نظر داشته باشد، تجهیزات تصویربرداری را تنظیم کند و آزمایشهای لازم برای دستیابی به دادههای قابل استفاده را انجام دهد.
کالیبراسیون یکی از مراحل مهم این فرایند است.
در این مرحله، مهندسان تلاش میکنند مشخصات پاسخ سامانه راداری را بررسی کنند و کیفیت دادههای دریافتشده را با معیارهای موردنظر تطبیق دهند.
ممکن است نخستین تصاویر آزمایشی پیش از آغاز خدمات کامل منتشر شوند، اما تا زمان اعلام رسمی نمیتوان درباره تاریخ انتشار تصاویر یا کیفیت نهایی آنها اظهار نظر قطعی کرد.
از سوی دیگر، iQPS باید ماهواره جدید را در برنامه عملیاتی منظومه خود قرار دهد تا امکان برنامهریزی تصویربرداری هماهنگ با سایر ماهوارهها فراهم شود.
نتیجه این مراحل مشخص میکند ماهواره تا چه اندازه میتواند در بهبود پوشش و ظرفیت تصویربرداری شبکه نقش داشته باشد.
در روز ۱۴ نوامبر، شرکت فقط استقرار موفق، نخستین ارتباط و بازشدن آنتن را تأیید کرده بود.
دو نتیجه مهم از پرتاب ۱۴ نوامبر
مأموریت The Mountain God Rises برای دو شرکت دستاوردهایی متفاوت اما مرتبط داشت.
برای Rocket Lab، مهمترین نتیجه رسیدن Electron به صدمین پرتاب و ثبت یک نقطه عطف در تاریخ فعالیت تجاری این موشک بود.
برای iQPS، موفقیت مأموریت به معنای اضافه شدن یک فضاپیمای جدید به برنامه توسعه شبکه تصویربرداری راداری و پشت سر گذاشتن مراحل نخستین استقرار آن بود.
اهمیت این رویداد در شرایطی بیشتر میشود که بسیاری از کاربردهای فضایی دیگر به پرتاب یک ماهواره محدود نیستند و به شبکههایی نیاز دارند که در طول زمان توسعه پیدا کنند.
چنین شبکههایی برای رسیدن به پوشش مطلوب به برنامه پرتاب قابلاتکا، طراحی مناسب ماهواره و مدیریت مداوم دادهها وابستهاند.
بااینحال، نباید موفقیت پرتاب را با تکمیل منظومه ۳۶ ماهوارهای یا آغاز ارائه خدمات تصویربرداری با فاصله ۱۰ دقیقه یکسان دانست.
مأموریت ۱۴ نوامبر یکی از مراحل این برنامه بلندمدت است، نه پایان آن.
گزارشهای رسمی نشان میدهند موشک Electron ماهواره را به مدار رسانده و مرکز کنترل ژاپنی نیز موفق به برقراری ارتباط اولیه و باز کردن آنتن آن شده است. گام مهم بعدی دریافت و ارزیابی نخستین تصاویر راداری خواهد بود؛ نتیجهای که توان عملیاتی ماهواره جدید را روشنتر میکند.



