نزدیک به ۳.۵ میلیون نفر در ایران با مشکل ناباروری مواجه هستند
رئیس انجمن علمی تخصصی باروری و ناباروری ایران و رئیس انجمن علمی جنینشناسی و بیولوژی تولید مثل ایران به جمعیت حدود ۳ تا ۳.۵ میلیون نفری نابارور در کشور اشاره کرد و یادآور شد که تنها ۷ تا ۸ هزار تولد سالیانه هم از طریق درمانهای تخصصی ثبت میشود. این ارقام نمایانگر یک تناقض جدی بوده و ضرورت مداخله فوری سیاستگذاران را به وضوح نشان میدهد.
حمید چوبینه در روز چهارشنبه در مراسم افتتاحیه بیستوهفتمین همایش بینالمللی پزشکی تولید مثل، با بیان جایگاه کلیدی ایران در تولید علم در این عرصه، خاطرنشان کرد: علیرغم اشتیاق زوجهای نابارور برای فرزندآوری، خروجی درمانی سیستم بهگونهای است که تأثیر بسیار محدودی بر نرخ تولدها در کشور دارد. این تناقض آماری باید به عنوان یک چالش اساسی مورد بررسی عمیق توسط متخصصان و پژوهشگران قرار گیرد.
به نقل از دانشگاه علوم پزشکی تهران، وی اضافه کرد: موفقیتهای علمی چشمگیر کشور ناشی از زحمات بیوقفه اساتید و محققان برتر ماست؛ اما باید توجه داشت که صرفاً کسب دانش برتر، پایان کار نیست، بلکه هدف نهایی، انتقال این علم از مرحله پژوهش به عرصه بالینی و در نهایت به خانوادهها میباشد.
با نگاهی انتقادی به چرخه «علم به خدمت»، وی بر وجود یک شکاف جدی تأکید کرد و افزود: تولید دانش زمانی واقعاً موفق قلمداد میشود که به سلامت جامعه کمک کند؛ در غیر این صورت، ما با یک عدم تطابق محسوس در زنجیره خدمات بهداشتی مواجه خواهیم بود.
آمارهای نگرانکننده؛ لزوم بازنگری در سیاستهای جمعیتی
رئیس انجمن علمی تخصصی باروری و ناباروری ایران به استناد به تحلیلهای آماری و اظهارات اخیر محمدرضا ظفرقندی، وزیر بهداشت، درمان و آموزش پزشکی، نسبت به بهینهسازی درمان ناباروری هشدار داد.
وی با اشاره به افزایش تعداد مراکز درمان ناباروری که در چهار سال گذشته به حدود ۱۶۰ مرکز رسیدهاند، این گام را مثبت قلمداد کرد، اما تأکید داشت که باید به کیفیت خدمات داده شده نیز توجه شود. آیا گسترش این مراکز توانسته است دسترسی عادلانه و آسان را برای تمامی اقشار جامعه، بهویژه در مناطق محروم، فراهم کند؟ و یا آیا ظرفیت واقعی این مراکز با نیاز ۳.۵ میلیون نفری همخوانی دارد؟
ضرورت نگاه فرابخشی به بحران فرزندآوری
یکی از اعضای هیات علمی دانشگاه علوم پزشکی تهران، در ادامه سخنان خود، بحران فرزندآوری را موضوعی فراتر از چالشهای صرفاً پزشکی دانست و آن را به عنوان «بحران هویتی و اجتماعی» توصیف کرد.
وی تأکید کرد: این مشکل نیازمند همافزایی بین متخصصان پزشکی و جامعهشناسان است. محققان حوزه علوم اجتماعی باید در کنار تیمهای پزشکی، به تحلیل ریشهای ابعاد این بحران پرداخته و راهکارهای جامع برای مقابله با این روند جهانی در کشور ارائه نمایند.
وی به نقش کلیدی کنگرههای علمی در ایجاد بسترهای همافزایی علمی اشاره کرد و گفت: مأموریت نهایی ما، تبدیل یافتههای علمی به ابزاری موثر برای خدمترسانی به مردم است. تنها با همکاری مستمر میان مراکز پژوهشی، دانشگاهها و انجمنهای علمی میتوان از دشمنیهای کنونی عبور کرده و به دستاوردهای پایداری در حوزه سلامت و تولید مثل نایل آمد.
