آیا دورکاری تأثیری مثبت یا منفی بر سلامت روان دارد؟

کار از منزل یا به اصطلاح «دورکاری» به ویژه پس از همه‌گیری کرونا به جزئی جدایی‌ناپذیر از شیوه‌های کاری در بسیاری از کشورهای جهان تبدیل شده است، اما تاثیرات آن بر روی سلامت روانی هنوز در حال بررسی و بحث است.

آیا کار کردن از منزل می‌تواند به ارتقای سلامت روانی ما کمک کند؟ اگر پاسخ مثبت است، چه تعداد روز در هفته برایمان مناسب‌تر خواهد بود؟ کدام گروه افراد بیشترین بهره‌مندی را دارند؟ آیا این مزیت به عدم وجود رفت و آمد مربوط می‌شود؟

این سؤالات از جمله موضوعاتی است که جان کاباتک(Jan Kabatek) و فردی بوتا(Ferdi Botha)، پژوهشگران مؤسسه تحقیقات اقتصادی و اجتماعی کاربردی دانشگاه ملبورن، در مطالعه جدید خود با استناد به داده‌های نظرسنجی طولانی‌مدت از بالغ بر ۱۶ هزار کارمند استرالیایی پاسخ داده‌اند.

به گفته محققان، ما متوجه شدیم که دورکاری تأثیر مثبتی بر روی سلامت روان زنان نسبت به مردان دارد.

آنها توضیح می‌دهند که ما به تحلیل ۲۰ سال اطلاعات مرتبط با نظرسنجی ملی خانوار، درآمد و دینامیک کار در استرالیا پرداختیم که امکان پیگیری وضعیت کار و سلامت روان بیش از ۱۶ هزار کارمند را برای ما فراهم کرد. لازم به ذکر است که دو سال نخست شیوع کووید (۲۰۲۰ و ۲۰۲۱) را در این تحلیل در نظر نگرفتیم، چرا که وضعیت سلامت روان افراد در این مدت به دلایلی غیرمرتبط با دورکاری ممکن بود تحت تاثیر قرار گیرد.

این داده‌ها به ما این امکان را داد تا افراد را در گذر زمان زیر نظر بگیریم و بررسی کنیم که سلامت روان آنها چگونه در ارتباط با الگوهای رفت و آمد و کار از منزل تغییر کرده است.

مدل‌های آماری ما هرگونه تغییر ناشی از رویدادهای مهم زندگی را، نظیر تغییر شغل یا ورود فرزندان، حذف کردند.

تمرکز ما بر دو موضوع «زمان رفت و آمد» و «دورکاری» بود تا بررسی کنیم آیا این دو عامل تأثیری بر سلامت روان دارند یا خیر. همچنین تحقیق کردیم که آیا این تأثیرات میان افراد با وضعیت سلامت روان خوب و ضعیف تفاوت دارد یا نه که این نکته جزء ویژگی‌های جدید مطالعه ما بود.

رفت و آمد بر زنان و مردان تاثیرات متفاوتی دارد

برای زنان، زمان رفت و آمد تأثیر محسوسی بر سلامت روان نداشت، در حالی که برای مردان، رفت و آمدهای طولانی‌تر برای کسانی که از قبل وضعیت روانی ضعیف‌تری داشتند، با سلامت روان آسیب‌دیده‌تری مرتبط بود.

این تاثیر به طور متوسط مشاهده شد. برای مردی که وضعیت سلامت روان او به طور متوسط بود، اضافه کردن نیم ساعت به زمان رفت و آمد یک طرفه‌اش، سلامت روان گزارش شده را تقریباً به اندازه کاهش ۲ درصدی درآمد خانوار کاهش داد.

ترکیب کار از منزل و در محل، بهترین گزینه برای زنان

دورکاری تأثیرات مثبت فراوانی بر سلامت روان زنان داشت، این در صورت خاصی برقرار بود. بیشترین دستاوردها هنگامی ثبت شد که زنان عمدتاً از منزل کار می‌کردند و همچنین زمانی (یک تا دو روز) در دفتر یا محل کار حاضر بودند.

برای زنانی که وضعیت سلامت روان آن‌ها ضعیف بود، این نوع کارکرد منجر به بهبود وضعیت روانی بیش از کار تمام وقت در محل کار شد. این دستاوردها قابل مقایسه با افزایش ۱۵ درصدی درآمد خانوار بودند.

این یافته‌ها با مطالعه‌های قبلی همخوانی دارد که نشان می‌دهد این نوع ترکیب کاری منجر به افزایش رضایت شغلی و بهبود بهره‌وری می‌گردد.

مزایای سلامت روانی برای زنان تنها ناشی از کاهش زمان رفت و آمد نیست. از آنجایی که تحلیل ما به بررسی جداگانه رفت و آمد پرداخته است، این مزایا شامل جنبه‌های مثبت دیگر کار از منزل نیز می‌شود. این موارد شامل کاهش استرس شغلی و کمک به مدیریت بهتر کار و زندگی خانوادگی است.

کار سبک یا گاه به گاه از منزل تأثیر خاصی بر سلامت روان زنان نداشت. شواهد مربوط به کار تمام وقت در منزل نیز روشن نبود و دلیل آن نیز به تعداد نسبتا محدود زنانی برمی‌گردد که این نوع کار را انجام می‌دادند.

در مورد مردان، کار از منزل هیچ تأثیر آماری معناداری بر سلامت روان، چه مثبت و چه منفی، نداشت، خواه روزهای کاری از منزل باشد یا محل کار. این ممکن است به توزیع وظایف جنسیتی در خانوارهای استرالیایی و همچنین حقیقتی که شبکه‌های دوستی و اجتماعی مردان بیشتر در فضای کار فعال هستند، مرتبط باشد.

پیام کلیدی این تحقیق چیست؟

کارمندانی که وضعیت سلامت روانیشان ضعیف‌تر است، نسبت به زمان‌های رفت و آمد طولانی‌تر حساس‌تر هستند و احتمالاً از arrangements flexible کار از منزل بهره بیشتری می‌برند. این امر به دلیل ظرفیت محدودتر این افراد برای مدیریت استرس‌های زندگی می‌باشد.

دورکاری یا کار از منزل برای زنانی با وضعیت سلامت روان ضعیف، می تواند یک گام مثبت به سوی رفاه باشد. برای مردان با سلامت روان ضعیف نیز کاهش زمان رفت و آمد می‌تواند مفید واقع شود.

با این حال، کارمندانی که سلامت روانی قوی دارند، نسبت به تغییرات رفت و آمد و کار از منزل کمتر حساسند. آن‌ها ممکن است هنوز هم برای انعطاف‌پذیری ارزش قائل شوند، اما تأثیرات بر سلامت روان مربوط به نوع کارشان به مراتب کمتر است.

در اینجا توصیه‌هایی از محققان وجود دارد که بر اساس یافته‌های خود ارائه داده‌اند. آن‌ها پیشنهاد می‌کنند که اگر کارمند هستید، به جای فرض کردن یک رویکرد واحد به روش‌های مختلف، تأثیرات رفت و آمد و الگوهای گوناگون کار از منزل را بر سلامت‌تان بررسی کنید.

اگر وضعیت سلامت روان شما ضعیف است، برنامه‌ریزی روزهای سخت کاری را به زمان‌هایی موکول کنید که در محیطی کار می‌کنید که در آن احساس راحتی بیشتری دارید.

اگر کارفرما هستید، به ویژه برای کارمندانی که با مسائل روانی دست و پنجه نرم می‌کنند، باید امکانات لازم برای دورکاری را فراهم کنید. الگوهای ترکیبی شامل گذراندن زمان در خانه و محل کار را در نظر بگیرید، زیرا این الگوها به نظر بیشترین سود را دارند. همچنین زمان رفت و آمد را به عنوان فاکتوری مهم در بحث‌های مربوط به بار کاری و سلامت عمومی در نظر بگیرید و از اجرای سیاست‌های یکسان برای همه کارمندان در زمان بازگشت به محل کار خودداری کنید.

اگر در حوزه سیاست‌گذاری عمومی فعالیت می‌کنید، بر روی کاهش ازدحام و ارتقاء ظرفیت حمل و نقل عمومی سرمایه‌گذاری کنید و چارچوب‌هایی را تقویت کنید که از ترتیبات کاری منعطف حمایت می‌کنند. همچنین دسترسی به خدمات سلامت روان را تقویت کنید.