آیا نابودی تهران در صورت عدم بارش باران تا ۱۵ آذر حتمی است؟/ بیانیه کلیدی مدیرعامل آبفای تهران درباره وضعیت سدهای پایتخت را مطالعه فرمایید
نگرانیها درباره تأمین آب در پایتخت بهواسطه شش سال خشکسالی مداوم در استان تهران و کاهش بیسابقه بارندگیها به اوج خود رسیده است. همزمان با هشدارهای رئیسجمهور درباره احتمال ترک تهران در صورت تداوم کمبود بارش، گفتگو با محسن اردکانی، مدیرعامل شرکت آب و فاضلاب تهران، به بررسی ابعاد جدید وضعیت منابع آبی، برنامههای جبران کمبود و سیاستهای مدیریت مصرف میپردازد.
مهر نوشت: در ادامه، پرسش و پاسخهای مدیرعامل آبفا تهران درباره وضعیت سدهای اطراف تهران، طرحهای تأمین و انتقال آب و وضعیت مصرفکنندگان پرمصرف را خواهید خواند.
وضعیت منابع آبی و سدهای تهران چگونه است؟
معمولاً استان تهران دو سال خشکسالی و سپس چند سال ترسالی را تجربه میکند که دورههای بارانی معمولاً نقص بارشهای سالهای خشک را جبران میکنند. اما برای نخستین بار در شصت سال اخیر، ما پنج سال متوالی خشکسالی پشت سر گذاشتهایم و این روند بیسابقه، وضعیت منابع آبی را به شدت آسیبپذیر کرده است.
در سال آبی ۱۴۰۳–۱۴۰۴، مجموع بارشها در استان تهران تنها ۱۵۹ میلیمتر گزارش شده است که با توجه به مقایسه آن با بارندگیهای سالهای سابق، شدت بحران به وضوح نمایان میشود. به عنوان مثال، در سالهای ۱۳۷۳ و ۱۳۷۴، بارشها به بیش از ۳۵۰ میلیمتر میرسید. این افت بینظیر بارشها، به همراه رشد پایدار جمعیت در تهران، منجر به کاهش چشمگیر ظرفیت مخازن سدهای چهارگانه تهران شامل کرج، لار، لتیان و ماملو شده است.
علاوه بر این، بخش قابل توجهی از آب شرب تهران از سد طالقان تأمین میشود که وضعیت آن نیز نگرانکننده است. در حال حاضر، با گذشت ۵۵ روز از آغاز سال آبی جدید (که از اول مهرماه آغاز میشود)، هنوز بارش قابل ملاحظهای را تجربه نکردهایم. در حالی که در همین مدت مشابه در سال گذشته، حدود ۴۰ میلیمتر باران باریده بود. این تأخیر طولانی در آغاز بارندگیهای پاییزی، فشار بر ذخایر موجود را دوچندان کرده است.
برای جبران خشکسالی چه اقداماتی انجام گرفته است؟
در مواجهه با این بحران پنج ساله، تمامی تدابیر ممکن برای مدیریت تأمین منابع در این دوره به کار گرفته شده است. این اقدامها شامل موارد زیر میباشد:
حفر چاههای جدید: برای افزایش ظرفیت برداشت از منابع زیرزمینی.
بهسازی چاههای موجود: بهبود عملکرد چاههایی که کارایی آنها کاهش یافته بود.
اجاره چاههای کشاورزی: بهرهبرداری اضطراری از منابع آبی زیرزمینی در بخش کشاورزی در مواقع اضطراری.
تأمین هر منبع قابل استفاده برای شرب: تمامی منابع آبی که پس از تأیید کیفیت توسط مراجع ذیصلاح، قابلیت وارد شدن به شبکه توزیع شرب را داشته باشند، به مدار شرب اضافه شدهاند.
با این حال، خشکسالیهای پیدرپی شرایط فوقالعاده دشواری را ایجاد کردهاند. بهطور خاص، ظرفیت پرشدگی سدهای لار، لتیان، ماملو و کرج در حال حاضر کمتر از پنج درصد است که زنگ خطر جدی محسوب میشود.
یکی از مهمترین طرحهای مدیریت تأمین آب، انتقال آب از سد طالقان به تهران است که ظرفیت انتقال آن به حدود پنج هزار لیتر در ثانیه تنظیم شده است. حدود ۶۰ درصد از این ظرفیت در بازه زمانی شش تا هفت ماه به بهرهبرداری رسیده و به پایداری نسبی شبکه آب کمک کرده است.
با این وجود، باید اذعان داشت که در شرایط کنونی و کوتاهمدت، دیگر راهکار مؤثری جز «مدیریت مصرف» و همکاری مشترکان وجود ندارد.
چند درصد آب شرب تهران از سدها تأمین میشود؟
تأمین آب شرب تهران یک فرآیند متغیر و بستگیدار به شرایط اقلیمی است.
در سالهای ترسالی (پربارش): حدود ۷۰ درصد از آب شرب تهران از منابع سطحی (سدها) تأمین میشد.
در سالهای اخیر (خشکسالی): این نسبت به طور کامل تغییر یافته و اکنون تقریباً ۳۰ درصد از نیاز آبی از منابع سطحی (سدها) و ۷۰ درصد باقیمانده از منابع زیرزمینی تأمین میشود.
این تغییر ساختاری، فشار قابل توجهی به سفرههای آب زیرزمینی وارد کرده است. چهار سد اصلی تهران مجموعاً کمتر از پنج درصد ذخیره دارند و نزدیک به نیمی از کل آب مصرفی شهر (از طریق سد طالقان و چاههای زیرزمینی) تأمین میشود.
تا چه زمانی برداشت آب از سدها امکانپذیر است؟
وضعیت سد طالقان از اهمیت بالایی برخوردار است. این سد به دلیل نقشش در تأمین آب همواره تحت نظارت دقیق قرار دارد. سد طالقان نسبت به سال گذشته ۱۰۰ میلیون متر مکعب کاهش ذخیره داشته و در حال حاضر تنها حدود ۱۵۰ میلیون متر مکعب آب در آن موجود است.
این حجم ذخیره، با توجه به مصرف روزانه تهران ممکن است به مدت چند ماه پاسخگو باشد. امیدواریم که بر اساس پیشبینیهای آبوهوایی، زمستان و بهاری با بارشهای نرمال در پیش باشد. اگر این پیشبینیها به واقعیت تبدیل شوند، نگرانی جدی درباره تأمین آب کوتاهمدت نخواهیم داشت. اما ما برای بدترین سناریو نیز تدابیر لازم را اتخاذ کردهایم. ادامه انتقال آب از سد طالقان در کنار مدیریت دقیق مصرف، کلید اصلی حفظ شرایط موجود است.
با توجه به وابستگی ۷۰ درصدی آب تهران به منابع زیرزمینی، چه اقداماتی برای جلوگیری از فرونشست زمین انجام شده است؟
وابستگی بیش از ۷۰ درصدی به آب زیرزمینی در دورههای خشکسالی اجتنابناپذیر است، اما عواقب آن، بهویژه فرونشست زمین، بسیار جدی به شمار میآید. برای مقابله با این پدیده و کاهش برداشت آب، اقدامات مهمی در زمینه مدیریت منابع ثانویه صورت گرفته است:
بازچرخانی فاضلاب: اجرای طرحهای گسترده برای تصفیه و بازچرخانی پساب تولیدی در سطح شهر.
استفاده از پساب: حدود ۴۰۰ میلیون متر مکعب پساب در تهران تولید میشود و برنامههایی در حال انجام است تا این مقدار پساب برای تغذیه مصنوعی آبخوانها (تزریق مجدد به سفرههای زیرزمینی) و همچنین آبیاری فضای سبز مورد استفاده قرار گیرد.
طبق قانون برنامه هفتم توسعه، استفاده از آب شرب برای آبیاری فضای سبز در مناطقی که امکان استفاده از پساب تصفیهشده وجود دارد، ممنوع و جرمانگاری شده است. این قانون به ما کمک میکند تا فشار را از روی منابع زیرزمینی برای مصارف غیرشرب کاهش دهیم.
چرا شهرداری چاههای دارای آب شرب را به وزارت نیرو واگذار نمیکند؟
این یکی از چالشهای ساختاری ماست. شهرداری تهران در حال حاضر مالک حدود ۵۰۰ حلقه چاه است که تنها ۵۲ حلقه از آنها کیفیت آب شرب (استاندارد برای ورود به شبکه آبفا) را دارند.
در سالهای گذشته، مذاکراتی برای همکاری و انتقال این چاههای دارای کیفیت شرب انجام شده، اما متأسفانه در سال گذشته این ۵۲ حلقه چاه هنوز به طور رسمی به شرکت آب و فاضلاب تحویل داده نشدهاند.
استدلال شهرداری این است که این چاهها معمولاً در مناطقی قرار دارند که شهرداری بهعنوان منبع افزوده برای آبیاری فضاهای سبز یا تأمین نیازهای عملیاتی به آنها نیاز دارد و جایگزین دیگری در آن مناطق نداشتهباشد.
با این حال، در شرایط کنونی خشکسالی، ما تأکید داریم که با وجود در دسترس بودن پساب برای آبیاری، شهرداری موظف است این چاهها را طبق مصوبات دستگاههای بالادستی و با هدف مدیریت بحران به آبفا تحویل دهد تا منابع آب شرب در اختیار وزارت نیرو قرار گیرد.
سرانه مصرف آب در تهران چقدر است؟
الگوی مصرف مجاز و بهینه برای هر نفر در هر روز در تهران ۱۳۰ لیتر تعریف شده است که بر اساس میزان بارشها و منابع موجود مشخص شده است.
متأسفانه، قبل از اجرای طرح تعدیل فشار، سرانه مصرف در تهران بسیار بالاتر بوده و به طور میانگین حدود ۲۴۰ لیتر در روز برای هر نفر ثبت شده بود. با اجرای طرحهای مدیریت مصرف و همکاری نسبی مردم، این عدد به حدود ۱۸۰ لیتر کاهش یافته است.
هدف ما این است که مصرف روزانه را به الگوی مجاز یعنی ۱۳۰ لیتر برسانیم تا بتوانیم بحران کمبود منابع را بهتر مدیریت کرده و نیاز خود به برداشت غیرمجاز از منابع زیرزمینی را کاهش دهیم.
چند درصد از مشترکان بد مصرفاند و تا چه حد اقدامات بازدارنده مؤثر بودهاند؟
تقسیمبندی مشترکان بر اساس میزان مصرف در تهران به شرح زیر است:
خوشمصرف: ۳۴ درصد مشترکان (مصرف کمتر از الگو)
پرمصرف: ۶۱ درصد مشترکان (مصرف بیش از الگو اما کمتر از حد بحرانی)
بد مصرف: ۵ درصد مشترکان (مصرف بسیار بالا و هدردهنده منابع)
برای گروه بد مصرف، تدابیر بازدارندهای تعریف شده است. ابتدا اخطارهای کتبی و الکترونیکی برای آنها ارسال میشود. در مرحله بعدی، قطع موقت ۲۴ ساعته کنتور آب اعمال خواهد شد. در صورت عدم اصلاح رفتار پس از اخطارهای متعدد، زمان قطع افتتاح افزایش یافته و قبوض با نرخ پلکانی و بسیار سنگین برای مشترک صادر میشود.
نکته مثبت این است که این تدابیر مؤثر واقع شدهاند. به تازگی نسبت بد مصرفها از هفت درصد به پنج درصد تقلیل یافته است که نشاندهنده اثر مثبت اقدامات بازدارنده میباشد.
چالش مشاع بودن کنتورهای آب در ساختمانها چگونه مدیریت میشود؟
چالش مشاع بودن انشعاب آب در ساختمانهای قدیمی یکی از مانعهای اصلی در تفکیک مصرف و مدیریت دقیق است. در بسیاری از ساختمانها، یک کنتور به چندین واحد مسکونی یا تجاری وصل شده است.
برای رفع این مشکل، راه حل رسمی این است که متقاضیان میتوانند با همکاری هیئت مدیره ساختمان، تأسیسات را به ورودی ساختمان منتقل کرده و کنتورهای جداگانه برای هر واحد نصب کنند تا مصرف بهطور جداگانه اندازهگیری شود.
با این حال، چالش اصلی در اینجاست که هزینه این اقدام بالاست و تا کنون استقبال عمومی از اصلاحات ساختاری در تأسیسات مشترک ساختمانها کم بوده است.
در غیاب کنتور مجزا، ما به خانوادهها توصیه میکنیم که با نصب شمارشگرهای داخلی (کنتورهای فرعی) در داخل واحدها، میزان مصرف هر خانوار را اندازهگیری کنند تا بتوانند مصرف خود را مدیریت نمایند، حتی اگر قبض نهایی مشترک باشد.
قبوض اخیر که ارقام بالایی دارند مربوط به کدام مشترکان است؟
بله، قبوضی که ارقام بسیار بالایی دارند معمولاً مربوط به مشترکان پرمصرف یا بد مصرفی هستند که کنتور آنها مشترک است یا مصارف غیرمعمول دارند.
قبوض آب تهران شامل دو بخش اصلی است:
الف) خدمات آب شرب
ب) هزینه دفع فاضلاب
اگر مصرف مشترک در الگوی مجاز (حدود ۱۳۰ لیتر برای هر نفر) باشد، قبض یک خانوار پنجنفره در ماه حدود ۸۵ هزار تومان خواهد بود. اما پس از عبور از الگو، مصرف اضافی بهصورت پلکانی افزایش یافته و نرخ واحد آن به طرز قابل توجهی افزایش مییابد. این افزایش پلکانی به گونهای طراحی شده که مصرف فراتر از الگو را بسیار پرهزینه کند.
در برخی موارد، افزایش ناگهانی مصرف ممکن است به دلیل شکستگی لوله در داخل ملک مشترک یا خرابی سیفونها و شیرآلات باشد که مشترک باید بلافاصله نسبت به بررسی و اصلاح این موارد اقدام کند.
آیا اصلاح تعرفهها در دستور کار است؟
بله، اصلاح تعرفهها یک ضرورت اجتنابناپذیر به شمار میآید. تعرفههای فعلی به اندازه کافی بازدارندگی ندارند، به خصوص برای مشترکان ثروتمند با مصرف بالا.
ساختار جدید تعرفه باید به این صورت باشد:
تا سقف الگوی مصرف: قیمت فعلی یا با افزایش اندکی حفظ خواهد شد تا تأمین آب شرب خانوارها ضمانت شود.
مصرف اضافه: باید به صورت پلکانی با افزایش شدید قیمت همراه گردد. این افزایش عمده دو هدف دارد: الف) کاهش شدید مصرف و صرفهجویی در منابع حیاتی. ب) تأمین مالی لازم برای نوسازی و نگهداری تأسیسات فرسوده آبفا.
بالاترین قبض صادرشده تاکنون چقدر بوده است؟
بالاترین قبض صادرشده برای یک خانوار خاص که مصرف آن ۱۴ برابر الگو ثبت شده بود، مبلغی معادل ۱۰۸ میلیون تومان بوده است.
این مبلغ، هرچند بسیار زیاد به نظر میرسد، اما باید توجه داشته باشید که در ساختار تعرفههای پلکانی، این ارقام برای طبقات بسیار ثروتمند هنوز بهعنوان یک بازدارنده کامل عمل نمیکنند.
از این رو، نکته اصلی این است که هدف اصلی ما از اعمال این قبوض، جمعآوری وجه نیست، بلکه حفظ منابع آبی است. در صورت ادامه مصرف بسیار بالا، حتی اگر مشترک ثروتمند آن را پرداخت کند، طبق مقررات با قطع موقت یا دائم خدمات آب مواجه خواهند شد.
در تعطیلات سهروزه اخیر چهارصد هزار متر مکعب صرفهجویی گزارش شده است. آیا احتمال تعطیلی یا تخلیه تهران وجود دارد؟
با وجود تداوم پنج ساله خشکسالی و عدم بارندگیهای مؤثر در پاییز، باید تأکید کنیم که در حال حاضر ضرورتی برای تخلیه یا تعطیلی شهر تهران وجود ندارد.
سیاست ما بر مدیریت منابع موجود و کاهش حداکثری فشار تأکید دارد. وزارت نیرو برای بدترین حالت (سناریوی بدون بارش تا زمستان) نیز برنامهریزیهای لازم را انجام داده است. با مدیریت دقیق تأمین و همکاری مردم در طرح تعدیل فشار، کاهش ذخایر سدها تحت کنترل قرار گرفته و احتمال رسیدن به شرایط بحرانی که نیاز به تخلیه داشته باشد، به مراتب کمتر از گذشته است.
گفته میشود که حدود ۳۰ درصد تلفات آب در شبکه توزیع وجود دارد. چه اقداماتی برای کاهش آن انجام شده است؟
آمار تلفات آب در تهران کمی متفاوت از برآورد عمومی است. در حال حاضر، تلفات آب در شبکه توزیع تهران تقریباً ۲۲ درصد از کل آب تصفیهشده گزارش شده است. این تلفات به سه بخش اصلی تقسیم میشود:
هدررفت ظاهری (حدود ۱۱ درصد): این بخش به خطاهای اندازهگیری کنتورها، خطاهای ثبت دادهها و برداشتهای غیرمجاز شناسایی نشده مربوط میشود.
هدررفت اجتنابناپذیر (۱.۴ درصد): مربوط به مصارف ضروری مانند شستوشوی دورهای شبکهها و استفاده از آب برای اطفای حریق که حذف این موارد ممکن نیست.
هدررفت واقعی (حدود ۹.۶ درصد): این بخش مربوط به نشت واقعی آب از لولهها و اتصالات است. معمولاً در کشورهای توسعهیافته این رقم بین ۷ تا ۸ درصد است، بنابراین ما هنوز فاصله قابل توجهی داریم.
برای کاهش تلفات واقعی، اقدامات متعددی در دست انجام است:
سالانه حدود هفت تا هشت هزار کیلومتر عملیات نشتیابی با استفاده از تجهیزات پیشرفته انجام میشود.
حدود ۳۰۰ تا ۴۰۰ کیلومتر از مناطق پرخطر که فرسودگی بالایی دارند، تحت اقدامات بازسازی و تعویض لولهها قرار میگیرند.
با اجرای موفقیتآمیز طرح تعدیل فشار در ساعات کم مصرف (شبها)، تاکنون حدود ۱۴ میلیون متر مکعب از آب هدررفته ذخیره شده و مجدداً به شبکه توزیع بازگشته است.
برخی از شهروندان از تغییر طعم آب گلایه دارند، علت این موضوع چیست؟
سیستم نظارت بر کیفیت آب تهران به شدت سختگیرانه است. در حال حاضر، ۳۸ آزمایشگاه فعال در سراسر شهر وجود دارد که روزانه نمونههای زیادی را از سدها، مخازن اصلی و نقاط مختلف خطوط توزیع بررسی میکنند. تا زمانی که استاندارد کیفیت آب تأیید نشود، آب به شبکه توزیع شرب راه نخواهد یافت. همچنین، وزارت بهداشت نیز بهطور مستقل بر کیفیت نظارت میکند.
تغییر طعم یا مزه آب که برخی شهروندان احساس میکنند، معمولاً ناشی از تغییر در ترکیب شیمیایی و میزان املاح و سختی منابع تأمینکننده است. در شرایط فعلی، به دلیل افزایش برداشت از منابع زیرزمینی (چاهها)، ممکن است آب حاوی املاح بیشتری باشد که طعمی متفاوت ایجاد کند.
با این حال، باید تصریح کرد که کیفیت میکروبی و بهداشتی تمامی آبهای توزیع شده در تهران مطابق با استانداردهای ملی است و هیچ مسأله بهداشتی برای مصرف شرب وجود ندارد.
انتقال آب از سد لار به تهران در چه مرحلهای است؟
سد لار یکی از منابع مهم تاریخی ماست که قبل از انقلاب ساخته شده و ظرفیت مخزن آن حدود ۹۸۰ میلیون متر مکعب است. مشکل اساسی سد لار، ساختار زمینشناسی منطقه است که به دلیل نشت طبیعی، بخش قابل توجهی از آب آن به سمت حوضه آبریز شمال کشور (دریای خزر) از دست میرود.
برای جلوگیری از این هدررفت بزرگ، طرح احداث تونلی ۲۸ کیلومتری جهت انتقال مستقیم آب از سد لار به شبکه توزیع تهران از سال ۱۳۹۴ آغاز شده است. تاکنون، ۱۴ کیلومتر از این تونل حفاری و اجرا شده است.
با تکمیل باقی مسیر تونل، پیشبینی میشود سالانه ۱۶۵ میلیون متر مکعب آب بهعنوان حقابه تهران منتقل شود که اثر قابل توجهی بر پایداری منابع آب خواهد داشت. متأسفانه، اعتبار لازم برای اتمام این پروژه تقریباً چهار هزار میلیارد تومان برآورد میشود و در صورت تأمین کامل منابع مالی، پروژه میتواند در یک دوره ۲۴ ماهه به پایان برسد.
طرح انتقال آب از خزر یا خلیج فارس به فلات مرکزی ایران چرا اجرایی نشده است؟
این طرحها بهصورت کلان ملی هستند و با چالشهای فنی و اقتصادی بزرگ مواجهاند.
انتقال از خزر: این طرح به دلیل حوضه بسته دریای خزر و نبود ارتباط مستقیم با آبهای آزاد، از نظر زیستمحیطی و اکولوژیکی قابل توصیه نیست و ممکن است آسیبهایی جدی به آن اکوسیستم وارد کند.
انتقال از دریای عمان یا خلیج فارس: این طرح از نظر فنی ممکن است، اما چالشهای عمیقی دارد: نیاز به شیرینسازی در مقیاس بسیار وسیع، نیاز به ایجاد حدود دو هزار کیلومتر خط لوله انتقال، و نیاز به غلبه بر اختلاف ارتفاع بیش از ۱۷۰۰ متر بین منطقه ساحلی و فلات مرکزی.
برآورد هزینه تمامشده آب شیرین شده برای تهران در صورت اجرای این طرح حدود هفت تا هشت یورو در هر متر مکعب خواهد بود. با توجه به هزینههای کلان و نیازهای اولویتدارتر کشور، فعلاً ضرورتی برای اجرای آن در کوتاهمدت وجود ندارد. این طرح باید در قالب یک طرح مطالعاتی بلندمدت بماند تا در صورت ایجاد نیازهای جدیتر و فراهم شدن زیرساختهای لازم، به مرحله اجرا درآید.
آیا تهران ظرفیت جمعیتی بیشتری دارد؟
پاسخ قاطعانه خیر است. بر اساس مطالعات زیستمحیطی و منابع پایدار آب، ظرفیت زیستبوم تهران برای حفظ جمعیت بهصورت پایدار و با سطح رفاه کنونی، بیش از چهار و نیم تا پنج میلیون نفر تعریف نشده است.
متأسفانه، در حال حاضر حدود ۱۰ میلیون نفر در تهران سکونت دارند که بارگذاری جمعیتی بیشتر از ظرفیت نیروهای طبیعی را به دنبال دارد. ما بارها در جلسات مشترک با وزارت راه و شهرسازی تأکید کردهایم که منابع آب کافی برای این حجم از جمعیت وجود ندارد.
اما مسئله اصلی در اینجاست که تصمیمگیریهای مرتبط با توسعه شهری و مهاجرت، عمدتاً سیاسی و رأیگیری است و نظرات فنی وزارت نیرو (که متولی آب است) غالب نیست. برای حفظ آینده تهران، لازم است که «رأی آب» (حق حیات متکی بر منابع آبی) به یک اصل الزامی در تصمیمگیریهای کلان شهری تبدیل شود. ادامه بارگذاری جمعیتی بر اساس آمارهای کنونی، اقدام خطرناک و غیرمعقولی است.
چرا بهجای کاهش فشار، آب جیرهبندی نمیشود؟
در حال حاضر، در طول روز مشکلی در تأمین آب به گونهای که جریان به طور کامل قطع شود، وجود ندارد؛ به این معنی که میزان آب ورودی به شبکه برای مصارف روزانه کافی است.
مشکل اصلی در ساعات اوج مصرف شبانه رخ میدهد که مردم به استخرها و مخازن خود آبگیری میکنند. به همین دلیل، از ساعت ۹ شب تا ۵ صبح فشار آب کاهش مییابد؛ این به معنای قطع کامل نیست، بلکه کاهش فشار جهت کاهش مصرف غیرضروری است.
برای سه سال است که مکرراً توصیه کردهایم که خانوادهها نسبت به نصب مخازن ذخیره و پمپ خانگی اقدام کنند. آن دسته از خانوارهایی که این توصیه را عملی کردهاند، در ساعات کاهش فشار نیز با کمبودی مواجه نخواهند شد، زیرا آب مورد نیاز شبانه خود را پیشتر ذخیره کردهاند.
قطع کامل آب (جیرهبندی) به لحاظ فنی نیست، زیرا از نظر مهندسی، جریان آب باید در شبکه جاری باشد تا از بروز مشکل و آسیب به لولهها جلوگیری شود. مدیریت مصرف، نصب مخزن خانگی و صرفهجویی ۲۰ درصدی در مصرف، کلید جلوگیری از رسیدن به نقطه بحران آبی و نیاز به جیرهبندی است.
اگر تا ۱۵ آذر بارندگی نداشته باشیم، آیا احتمال تخلیه تهران وجود دارد؟
خیر. همانطور که پیشتر ذکر شد، احتمال تخلیه تهران منتفی است.
اگر تا تاریخ ۱۵ آذر (پایان دوره اولیه پاییز) بارش مؤثر و قابل توجهی نداشته باشیم، سیاست ما بر این است که کاهش فشار شبانه به میزانی اندکی تشدید شود و تلاش میکنیم تا سطح ذخیرهسازی در مخازن استراتژیک را به حداکثر برسانیم.
با وجود تداوم خشکسالی، ما به برنامهریزیهای مدیریت منابع و همچنین امید به رحمت الهی (بارشهای زمستانی) برای جبران کمبود ذخایر سدها، تکیه داریم. احتمال رسیدن به وضعیت بحرانزایی که در آن تخلیه شهر تنها گزینه باقیمانده باشد، به شدت پایین ارزیابی میشود.
۲۲۳۲۲۵
