ناپولی و زندگی در سایه روح دون دیگو

تیم فوتبال ناپولی با ثبت ۸۲ امتیاز، در بالاترین سطح فوتبال ایتالیا به مقام قهرمانی لیگ دست یافت. این چهارمین بار است که مردان ناپل به این افتخار نائل می‌شوند، قهرمانی‌هایی که ریشه‌های آن به اوایل دهه ۸۰ میلادی بازمی‌گردد.

اما چطور ناپولی در طول این سال‌ها به یک رقیب معتبر برای غول‌های فوتبال ایتالیا تبدیل شده است؟

برای روشن شدن این موضوع، لازم است نگاهی به تاریخ بیندازیم و به روزگاری برگردیم که یک آرژانتینی روح فوتبال را در این دیار نامی جا داده و تا به امروز ورزشگاه‌های ناپل یادآور هنرنمایی‌های این فیلسوف فوتبال هستند.

هفتم جولای ۱۹۸۴ (۱۶ تیر ۱۳۶۳) به عنوان روزی ویژه در تاریخ فوتبال ناپل ثبت شده است؛ روزی که هواپیمای حامل یکی از برترین‌های دنیای فوتبال به خاک این شهر نشسته و نابغه آرژانتینی برای مدتی طولانی در میدان‌های فوتبال ایتالیا درخشش خواهد داشت، اما این فرود تاریخ‌ساز به شمار می‌آید، زیرا روح دیه‌گو آرماندو مارادونا برای همیشه در قلب هواداران ناپولی جاودانه شد.

او در آن هنگام کیفی حاوی ۷ میلیون یورو در دستانش داشت، رقمی که هیچ یک از هم‌نسلانش در آن زمان تجربه نکرده بودند. “دون دیگو” از فرودگاه وارد شد و ماموران امنیتی با دیدن اسناد او، به طعنه گفتند که نام تو یک جهان است و نیازی به بررسی ندارد. دیه‌گو به سمت ورزشگاه سن پائولو راهی شد، جایی که ۷۵ هزار هوادار منتظر استقبال او بودند. از آن روز به بعد، مردی به ناپل قدم گذاشت که نه تنها دنیای فوتبال، بلکه نگرش‌ها را نیز دگرگون ساخت.

در آن زمان، ناپل شباهت‌های زیادی به دوران کودکی مارادونا داشت، زیرا این شهر نسبت به شمال ایتالیا از پیشرفت کمتری برخوردار بود و نواقص اجتماعی و اقتصادی همچنان بر آن سایه‌ انداخته بود. مارادونا نیز خود از خانواده‌ای پرجمعیت و فقیر به دنیا آمده بود که با تلخی زندگی آشنا بود.

باشگاه ناپولی در این شهر فقیر به مثابه یک امید و سرگرمی برای کودکان بی‌بضاعت بود. این باشگاه در سال ۱۹۲۶ تأسیس شده و تا آن لحظه، هوادارانش به قهرمانی در جام حذفی در سال‌های ۱۹۶۲ و ۱۹۷۶ دل خوش کرده بودند، اما مارادونا تاریخ باشگاه را به شیوه‌ای نوین بازنویسی کرد و توانست ناپولی را در فصل ۱۹۸۶- ۸۷ به مقام قهرمانی برساند، بی‌آنکه تحت تأثیر سلطه میلان و یونتوس قرار بگیرد. مارادونا、一 شخصیت جادویی بود که سلطه دو باشگاه بزرگ را به پایان رسانید.

او در ۲۵۹ بازی موفق به ثبت ۱۱۵ گل شد، اما تأثیر او فراتر از ارقام بود. او رهبری محبوب بود که نبض زندگی شهر را در دستانش داشت و به خوبی با فرهنگ و چالش‌های آن آشنا بود. اما در سال ۱۹۹۱، همه چیز زیر و رو شد. دیه‌گو در یک آزمایش مواد مخدر ناموفق بود و همین امر منجر به محرومیت ۱۵ ماهه او شد. در سال ۱۹۹۲، در بحبوحه مشکلات مالی، ناپولی را رها کرد و بر جایی عمیق و خلائی بزرگ در این تیم گذاشت که هنوز هم پر نشده است.

پس از درگذشت این افسانه در ۲۵ نوامبر ۲۰۲۰ (پنجم آذر ۱۳۹۹)، دیه‌گو هنوز هم به عنوان نبض ناپل به شمار می‌آید. دیوارهای شهر با نقاشی‌های دیواری از او آراسته شده، پرچم‌هایش با تصویر او در اهتزاز هستند و ورزشگاه‌های شهر به نام این اسطوره مزین شده‌اند.

در کوچه‌های باریک ناپل، جایی که عطر خوشمزه پیتزا با ملودی آهنگ‌های محبوب در هم می‌آمیزد، نام دیه‌گو مانند سرودی ملی در فضا طنین‌انداز است. هرچند سال‌ها از مرگ مارادونا می‌گذرد، اما ناپل با افسانه او زنده است، با تمام شادی و شکوهش، رابطه‌ای عاشقانه و بی‌پایان با اسطوره برقرار کرده است که هیچ پایانی برای آن متصور نیست.