استقلال در این مساله نیز شکست خواهد خورد؛ در موضوع لغو قرارداد موسیمانه، ادعاها بیاساسند و تنها مدارک معتبر اهمیت دارند
زمانی که پیتسو موسیمانه، سرمربی با تجربه اهل آفریقای جنوبی، در شب اقدام به ارسال فسخ نامه رسمی به باشگاه استقلال کرد، مدیرعامل این باشگاه، نظری جویباری، در یک مصاحبه به بیان این نکته پرداخت که: امور به خوبی پیش میرفت، حتی در آخرین تمرینات….
اما حقیقت در دنیای حرفهای فوتبال، به ویژه در حوزه فیفا، بر پایه احساسات خوب در تمرینات شکل نمیگیرد، بلکه بر اساس قراردادها، تاریخها و فاکتورهای مالی است.
در توافقنامهای که میان موسیمانه و باشگاه استقلال تنظیم شده بود، شرایط مشخصی برای پرداخت حقوق گنجانده شده بود. وکلای موسیمانه که از فرآیندهای FIFA و دادگاه CAS به خوبی آگاه هستند، به سرعت نخستین اخطار را صادر کردند: مهلت ۱۵ روزه برای پرداخت. بر اساس ماده ۱۴ مکرر (۱۴ bis) آیین نامه نقل و انتقالات فیفا، اگر باشگاهی در مدت مشخص شده، مطالبات مربی یا بازیکن را تسویه نکند، طرف مقابل این اجازه را دارد که قرارداد را به صورت یکطرفه فسخ کند، بدون آنکه به لحاظ حقوقی متضرر شود.
مدیران استقلال، با این تصور که میتوانند با «وعدهدهی» و «دعوت به گفتگو» از شدت این مهلت کاسته و آن را پشت سر بگذارند، به خطا رفتند. پس از گذشت ۱۵ روز، موسیمانه این حق را داشت که به راحتی قرارداد را فسخ کند. به نوعی جالب است که او بیش از زمان قانونی، یعنی ۱۲ روز بیشتر، صبر کرد، اما با دریافت نامهای با امضای نظری جویباری که در آن ادعای وجود «اختلاف حساب» مطرح شده بود، تیر خلاص به اوضاع شلیک شد: موسیمانه و وکلایش این اقدام را تلاشی برای فرار از مسئله تعبیر کردند.
در فیفا، مطرح کردن ادعای اختلاف حساب، چنانچه مستند و شفاف نباشد، ارزش حقیقی ندارد. کمیته حل اختلاف به مستندات مالی مراجعه میکند، نه به توهمات خیالی. اگر باشگاه مدرکی برای پرداخت ندارد، نمیتواند با «احساس سوء تفاهم» یا «خطاهای دفتری» از خود دفاع کند.
اکنون، حتی اگر تاجرنیا در توییتی اقدام به عذرخواهی کند و مدعوین خود را به فیفا دعوت کند، باز هم تأثیری بر شکست مالی باشگاه استقلال نخواهد داشت.
مدیریت باشگاه، به ویژه تاجرنیا، بار دیگر در تلهای که فوتبال ایران به راحتی در آن گرفتار میشود، یعنی بیتوجهی به مهلتهای قانونی، افتاد. آنها گمان میکردند زمان در اختیارشان است، ولی اینچنین نبود. موسیمانه با فراهم آوردن پروندهای منظم و مستند، باشگاه را در شرایطی قرار داد که نه تنها خالی از گزینههای حل و فصل است، بلکه اکنون در آستانه احکام مالی قرار دارد.
بدترین بخش این ماجرا شاید نه تنها بدهیهای دلاری باشد، بلکه کاهش اعتبار باشگاهی است که پیشتر نیز در پروندههایی چون شفر و استراماچونی شکست خورده بود. استقلال نه تنها در میدان مسابقه بلکه در اتاقهای فیفا نیز بازی را میبازد و در آنجا، احساسات جایی ندارد…
