رقیب استقلال تمامی چیزها را همزمان از دست داد!

بر اساس مستندات موجود در آرشیو، باشگاه آلومینیوم به خاطر پشتیبانی از جوانان همواره در کانون توجه رسانه‌ها قرار داشته و شجاعت مجتبی حسینی در ارائه فرصت به جوانان و مدیریت رجاییان در این زمینه، همواره ستودنی بوده است، به خصوص به جوانانی که آینده فوتبال کشور را در دست دارند.

با این حال، این دلایل نمی‌تواند ما را از دیدن نقاط ضعف و مسائل موجود در تیم آلومینیوم بازدارد. حوادثی که در دیدار با استقلال رقم خورد، نشان‌دهنده یک چهره متفاوت از این تیم جوان بود. تیمی با میانگین سنی ۲۳ سال که در اکثر موارد، شکست‌ها و اشتباهات فنی آن را به جوانی بازیکنان نسبت می‌دهیم، اما در مواجهه با مسائل اخلاقی نمی‌توان چنین توجیهاتی را آورد.

بازیکنان آلومینیوم از ابتدای بازی به وضوح دچار هیجان و اضطراب بودند. نشانی از آرامش و دقت در حرکت‌های آن‌ها و ضربات به توپ به چشم نمی‌خورد. به وضوح مشهود بود که این تیم تحت فشار زیادی قرار دارد و شاید تحت تأثیر عملکردهای اخیر استقلال دچار وحشت شده‌اند، به‌طوری‌که در ۱۵ دقیقه ابتدایی، پنالتی داده و نیمه اول را با شکست به رختکن رفتند.

در دنیای فوتبال، نتیجه اهمیت دارد، اما تصویری که بازیکنان از خود در ذهن هواداران به جا می‌گذارند، اهمیت بیشتری از پیروزی و شکست دارد. تنش و مواردی که از سمت نیمکت آلومینیوم آغاز می‌شد، خیلی سریع درون زمین نیز تاثیر گذاشت و متوجه شدیم که اعتراضات مربیان نه تنها مفیدی نبود بلکه تاثیر معکوس داشت.

بدتر از همه، رفتارهای ناپسندی بود که به ویژه توسط دو بازیکن این تیم به نمایش گذاشته شد و از طریق حرکات آهسته تلویزیون مورد توجه قرار گرفت. در صحنه پنالتی یاسین جرجانی، هنگامی که آسانی هنوز روی زمین نیفتاده بود، این بازیکن با حرکات دست به افتادن او حمله ور شد و همه می‌دانیم معنای این رفتار چیست!

چند دقیقه بعد، امین جهان کهن نیز همین رفتار را با وینگر آلبانیایی انجام داد. داور اعلام خطا کرد و در تصاویر آهسته مشخص بود که او با دست به آسانی حمله می‌کند. هر چند جهان کهن تلاش کرد که جلوی دهانش را در زمان صحبت با داور بگیرد، اما همه می‌دانند که رفتارهای دست و چهره در فرهنگ ما چه معنی زشتی دارند.

اینکه بازیکنان آلومینیوم در امور داوری دخالت می‌کنند، وضعیت بدتری از خطا بر روی آسانی و دریافت کارت زرد ایجاد می‌کند. اما بدتر از آن، توهین‌های آن‌ها به آسانی بود. حتی اگر فرض کنیم که آسانی عمدا به زمین می‌افتاد تا برای تیمش خطا بگیرد – در حالی که همه دیدیم اینگونه نبود و تصمیم داور صحیح بود -، اما حتی در چنین شرایطی چه کسی به بازیکنان آلومینیوم اجازه می‌دهد که با توهین کلامی و حرکتی، بخواهند بازیکن حریف را تنبیه کنند؟

آسانی زبان ما را درک نمی‌کند، اما ما می‌فهمیم! رفتار بازیکنان آلومینیوم در این صحنه‌ها به هیچ وجه قابل توجیه نیست.