چرا پرسپولیس مدرک وجود دارد، اما آن را فاش نمی‌کند؟

تقابل استقلال و پرسپولیس به پایان رسید، اما حواشی آن همچنان ادامه دارد! برای گفتگو درباره این موضوع با رضا حسن‌زاده، مدافع پیشین و ملی‌پوش استقلال، همکلام شدیم. آقا رضا اظهارنظرهای جالبی در این خصوص دارد که توصیه می‌کنیم حتماً آن‌ها را دنبال کنید:

اینکه استقلال هم‌اکنون بر روی هر دو عنوان قهرمانی تمرکز کرده و به دنبال فتح لیگ برتر و جام حذفی است، مسأله‌ای بسیار ارزنده است؛ زیرا هر ورزشکاری برای رسیدن به موفقیت باید هدفگذاری کند و بلندپروازی را سرلوحه کار خود قرار دهد.

در زمان ما که من و جواد زرینچه به عنوان بزرگترهای استقلال شناخته می‌شدیم، نگرانی اصلی‌مان پیرامون نیمکت و جایگاه بازیکنان ذخیره بود، چراکه نگران بودیم جوانان به علت ناپختگی رفتارهایی از خود نشان دهند که به خود و تیم آسیب برساند. در مورد عارف آقاسی نیز همزمان با این حس را دارم و بر این عقیده‌ام که بازیکنان با تجربه‌ای چون رامین رضاییان و روزبه چشمی باید نقش خود را ایفا کرده و به عارف یاری رسانند. قطعاً اهمیت نقش وریا غفوری و خسرو حیدری نیز در این زمینه انکارناپذیر است. آقاسی به هیچ‌وجه بازیکن بی‌اهمیتی نبوده و باید بررسی شود که چه عواملی منجر به بروز مشکلاتش با ریکاردو ساپینتو شده است؟

اصلاً ضروری نبود که سروش رفیعی چنین رفتاری در مسابقه مقابل استقلال داشته باشد. او در شرایط عصبانیت سخنی بر زبان آورد که قابل توجیه نیست و حالا باید عواقب آن را تحمل کند. وضعیتی مشابه با آنچه آرمین سهرابیان انجام داد، که این روزها تاوانش را می‌دهد. البته معتقدم فدراسیون فوتبال و ارکان قضایی باید در این مورد به سرعت وارد عمل می‌شدند، و نمی‌دانم چرا چنین واکنشی صورت نگرفت؟

در خصوص برخورد کمیته انضباطی با سروش رفیعی، چیزی که مرا به حیرت انداخت، بی‌تفاوتی باشگاه پرسپولیس بود. همه مشاهده کردند که سروش از کلمه‌ای ناپسند استفاده کرده و حتی برخی پیشکسوتان پرسپولیس نیز به انتقاد از رفتار او پرداخته‌اند، اما باشگاه پرسپولیس هیچ اقدامی نکرد! آیا نمی‌گوییم که باشگاه‌ها باید فراتر از حوزه فرهنگی-ورزشی عمل کنند؟ پس کی قرار است اقدامات فرهنگی مناسبی انجام دهیم؟ چرا باشگاه پرسپولیس به سروش رفیعی واکنش نشان نداد؟ قطعاً این باشگاه نمی‌توانست بازیکن خود را تعلیق کند، اما حداقل می‌توانست او را صدا زده و تذکری رسمی بگوید و با اعمال جریمه نقدی به او بفهماند که دیگر نباید چنین رفتاری از خود نشان دهد.

هنوز فراموش نکرده‌ایم که چندی پیش آقای امیر خلیفه اصل، سرمربی استقلال خوزستان، به خاطر رفتار نامناسب بازیکن خود او را از میدان خارج کرد تا نشان دهد که رعایت اصول اخلاقی برایش اهمیت دارد.

موقعیت سعید سحرخیزان و سروش رفیعی به کلی متفاوت است و نباید این دو قضیه را در یک قالب جا داد. اظهارات سروش را همه شنیدند، اما در مورد سعید سحرخیزان و ادعای مطرح‌شده درباره استفاده از الفاظ نژادپرستانه آیا مدارکی وجود دارد؟ آیا مستنداتی در این زمینه به ثبت رسیده‌است؟ اگر چنین شواهدی وجود دارد، چرا تا به حال هیچ‌یک از آن‌ها در اختیار رسانه‌ها قرار نگرفته است؟

داشتن مرام و معرفت هیچ تضادی با رقابت ندارد. من و فرشاد پیوس در دربی‌ها به معنای واقعی کلمه درگیر بودیم، اما هنوز هم دوستی‌امان برقرار است. اگر بازیکنان فعلی در موقعیت ما بودند و آن فضای رقابت را می‌دیدند، واقعاً نمی‌دانم چه واکنشی نشان می‌دادند؟ ما در سال ۷۸ به دلیل رعایت ادب و احترام، از نبرد با پرسپولیس ۹ نفره صرف‌نظر کردیم تا تنش در ورزشگاه افزایش نیابد و خدایی نکرده آسیبی به تماشاگران نرسد. ما در اسفند ۱۳۷۰ زمانی که استقلال دو بر صفر از رقیب جلو بود، حرمت علی پروین را نگه داشتیم.

قرعه‌کشی تیم ملی نسبت به گذشته نسبتاً خوب است، اما نباید فراموش کنیم که تیمی که برای جام جهانی برگزیده شده، قطعاً ضعیف نیست. بنابراین اگر تیم ملی ساختار تاکتیکی خود را تغییر ندهد، قطعاً در جام ۲۰۲۶ با چالش‌هایی مواجه خواهد شد. ما باید در مقایسه با تورنمنت قبل و کافا تحولاتی در تیم ملی به وجود آوریم، زیرا به تیم ملی نقدهایی وارد است اما این انتقادات باید عادلانه و منصفانه باشد. به یاد داشته باشیم که ایران از نظر امکانات و بازی‌های تدارکاتی نسبت به سایر تیم‌های آسیایی در موقعیت ضعیف‌تری قرار دارد، لذا وقتی به امیر قلعه‌نویی امکانات و بازی‌های دوستانه مناسبی نمی‌دهیم، جایز نیست که به راحتی انتقادات خود را مطرح کرده و تمام واقعیت‌ها را نادیده بگیریم.