استراتژی تازه ایران در مقابل مصر؛ آیا درخشش بیرانوند بار دیگر تکرار خواهد شد؟

به‌طور قطع، تساوی برابر بلژیک یکی از چشمگیرترین دستاوردهای تیم ملی ایران در سال‌های اخیر محسوب می‌شود. بازیکنان با انگیزه جنگیدند، تمرکز بالایی داشتند و ساختار دفاعی مستحکمی به نمایش گذاشتند و در نهایت موفق به کسب یک امتیاز ارزشمند شدند. اما اکنون که از هیجان آن مسابقه عبور کرده‌ایم، زمان آن رسیده که پرسش مهمی را مطرح کنیم؛ آیا ایران تصمیم دارد که برابر مصر، مجدداً همان روش بازی مقابل بلژیک را پیش بگیرد؟

تیم ملی در برابر بلژیک با چیدمانی کاملاً دفاعی وارد میدان شد؛ عقب نشینی کرد، فضاها را بسته و با استفاده از یک تاکتیک «بکش زیرش» توپ را دور نگه داشت و به حریف اجازه داد مالکیت و فضای بازی‌سازی را به دست گیرد. این تاکتیک مقابل بلژیک موفقیت‌آمیز بود و دلیل اصلی آن نیز عملکرد فوق‌العاده علیرضا بیرانوند در آن روز بود که یکی از بهترین روزهای فوتبال حرفه‌ای‌اش را سپری کرد.

اما واقعیت این است که بیرانوند نمی‌تواند همیشه در بهترین فرم خود قرار بگیرد. هیچ دروازه‌بانی در دنیا نمی‌تواند هر بار با چنین کیفیتی بازی کند؛ به ویژه در برابر تیم‌هایی که به طور مداوم بر روی دروازه فشار می‌آورند.

از سویی دیگر، مصر تا به حال نشان داده که بهترین تیم گروه G است و امکانات متنوعی برای گلزنی دارد؛ از شوت‌های از راه دور تا بهره‌برداری از فضاهای خالی پشت مدافعان. اگر ایران دوباره تنها به دفاع کردن، دور کردن توپ و ایستادگی اعتماد کند، ممکن است این بار نتیجه‌ای ناخوشایند رقم بخورد.

تساوی مقابل بلژیک به خودی خود بسیار ارزشمند بود؛ اما خطرناک‌تر از گسست، این است که فکر کنیم می‌توانیم دقیقاً همان روش را در برابر تمامی حریفان پیاده‌سازی کنیم. تیم ملی برای مسابقه با مصر، به بیش از یک استراتژی جدید نیاز دارد؛ نه صرفاً به این امید که بیرانوند دوباره دست به معجزه بزند.