سرفه طولانیمدت به عنوان یکی از عوارض ناشی از مصرف داروهای لاغری
تحقیقات تازهای نشان داده است که استفاده از داروهای کاهش وزن نظیر «اوزمپیک» ممکن است با عوارض جانبی همراه باشد.
بسیاری از افرادی که این داروها را مصرف کردهاند، علائمی از جمله سردرد، خستگی، تغییرات پوستی و مشکلات گوارشی مانند تهوع، استفراغ، یبوست و اسهال را تجربه کردهاند.
اکنون کارشناسان از یک عارضه جانبی جدید نیز خبر میدهند، مشکلی که ممکن است دیگران را متقاعد کند که شما بیمار هستید: سرفه مزمن.
در این تحقیق، متخصصان بیش از دو میلیون پرونده پزشکی بیماران را در سرتاسر آمریکا مورد بررسی قرار دادند. این دادهها مربوط به اطلاعات پزشکی در سالهای ۲۰۰۵ تا ۲۰۲۵ میباشد. در میان این بیماران، ۴۲۷ هزار و ۵۵۵ نفر تحت درمان دیابت نوع ۲ با داروهای «آگونیست گیرنده جیالپی-۱» قرار گرفته بودند. این داروها با تقلید از هورمون «جیالپی-۱»، به افزایش ترشح انسولین کمک کرده و از طریق کند کردن فرآیند هضم و کاهش اشتها در کنترل قند خون و مدیریت وزن نقش دارند. همچنین وضعیت ۱.۶ میلیون بیمار دیگر که از سایر داروهای رایج دیابت استفاده میکردند نیز مورد بررسی قرار گرفت.
به گزارش نیویورکپست، نتایج نشان میدهد افرادی که داروهای جیالپی-۱ را مصرف کردهاند، تا ۲۹ درصد بیشتر در معرض ابتلا به سرفه مزمن هستند که میتواند بیش از هشت هفته ادامه یابد. این گروه همچنین به ریفلاکس معده به مری (GERD) مبتلا شدهاند که میتواند منجر به سرفههای خشک شود. حتی با در نظر نگرفتن بیمارانی که پیش از این به این بیماری دچار بودند، ارتباط بین مصرف جیالپی-۱ و سرفه مزمن همچنان قابل توجه باقی مانده است. این متخصصان در گزارشی که در یکی از نشریات انجمن پزشکی آمریکا با عنوان JAMA Otolaryngology منتشر شد، تاکید کردهاند که این ارتباط نیاز به تحقیقات بیشتری دارد تا مکانیسم دقیق آن مشخص گردد.
این یافتهها در شرایطی منتشر شدهاند که تحقیقات در خصوص کاربردهای غیرمعمول داروهای جیالپی-۱ در حال افزایش است. سال گذشته، سازمان غذا و داروی آمریکا به داروی ویگووی اجازه داد تا برای کاهش خطرات قلبی در افراد دارای اضافهوزن مورد استفاده قرار گیرد، و داروی «زپباند» نیز برای درمان آپنه انسدادی خواب در افرادی که به چاقی مبتلا هستند، مجوز گرفت. علاوه بر این، پژوهشگران در حال بررسی کاربردهای این داروها در بیماریهای کبدی و کلیوی، و کاهش تمایل به الکل و نیکوتین هستند. برخی مطالعات نیز به بررسی اثرات احتمالی این داروها بر کندی زوال شناختی و حفاظت از اعصاب پرداختهاند.
با این حال، این مسیر با چالشهایی رو بهروست. به عنوان مثال، دو کارآزمایی بزرگ توسط شرکت داروسازی نوو نوردیسک نشان داد که نسخه خوراکی «سماگلوتاید» که ماده فعال اوزمپیک و «ویگووی» است، نتوانسته است پیشرفت بیماری را در بیش از ۳۸۰۰ نفر مبتلا به ضعف شناختی خفیف یا مراحل ابتدایی آلزایمر کند، اگرچه این دارو ایمن بوده و برخی نشانگرهای زیستی مرتبط با آلزایمر را بهبود داده است.
دکتر «جاناتان رسولی»، جراح مغز و اعصاب، در اینباره گفت که این نتیجه ناامیدکننده است اما با توجه به دشواری درمان آلزایمر، چندان غیرمنتظره نیست. او توضیح داد که به احتمال زیاد آسیبهای نورونی در زمان ورود بیماران به مطالعه بسیار پیشرفته بوده و از این رو، حتی اگر نشانگرهای زیستی بهبود یافته باشند، این موضوع نمیتواند به بازگشت عملکرد شناختی منجر شود. وی تاکید کرد که درمانهای مؤثر باید پیش از بروز علائم یا در مراحل اولیه بیماری آغاز گردند.
به گزارش ایندیپندنت، متخصصان اعلام کردهاند که تحقیقات در خصوص نقش ممکن داروهای جیالپی-۱ در درمان بیماریهای تخریبگر عصبی ادامه خواهد داشت، زیرا این داروها ممکن است در شرایط متفاوت عملکردهای گوناگونی از خود نشان دهند.
