صرف زمان برای صبحانه بر روی طول عمر تأثیرگذار است
در دنیای مدرن، بر اثر یکی از برجستهترین کمپینهای تبلیغاتی قرن بیست و یکم و همچنین تغییرات در ساختار نیروی کار پس از جنگ، نسلهای مختلف با این باور بزرگ شدهاند که “صبحانه مهمترین وعده غذایی روز است”. با وجود اینکه هنوز دادههای کافی برای اثبات این ادعا وجود ندارد، تحقیقات متعدد تا به امروز عمدتاً بر روی افراد جوان و کودکان متمرکز گردیده است.
طبق گزارش نیواطلس، در پژوهش جدیدی، دانشمندان دانشگاه ماساچوست جنرال بریگام به بررسی بزرگسالان میانسال و بالاتر پرداختهاند تا ارتباط رژیمهای غذایی را با مشکلات بهداشتی که بر اثر افزایش سن شکل میگیرد، درک کنند. این گروه سنی به طور معمول در مطالعات علمی مرتبط با تغذیه نادیده گرفته شدهاند.
دکتر حسن دشتی، نویسنده اصلی این تحقیق و متخصص در زمینه تغذیه و زیستشناسی در بیمارستان عمومی ماساچوست، اظهار میدارد: تا به امروز، درک ما از چگونگی تغییر زمان وعدههای غذایی در سنین بالاتر و تأثیر آن بر سلامت عمومی و طول عمر محدود بوده است.
محققان دادههایی شامل سوابق خونی ۲۹۴۵ بزرگسال که در جامعهای ساکن بودند و سن آنها بین ۴۲ تا ۹۴ سال متغیر بود را مورد تحلیل قرار دادند. هر یک از این افراد به مدت پنج دوره از سال ۱۹۸۳ تا ۲۰۱۷ به ارزیابی زمانبندی وعدههای غذایی و وضعیت سلامت خود پرداخته بودند. این ارزیابیها اطلاعات دقیقی از وضعیت سلامتی، عادات سبک زندگی، وزن، کیفیت خواب و زمان صرف شده برای تهیه وعدههای غذایی ارائه میداد.
نتایج بهدستآمده نشان داد که به علت عوامل گوناگونی از ناتوانیهای جسمی تا مشکلات بهداشت دهان و دندان، عموماً بزرگسالان مسنتر صبحانه را دیرتر صرف کرده و در طول روز نیز زمان بیشتری را به صرف غذا اختصاص نمیدهند.
محققان همچنین اشاره کردند که تاخیر در صرف صبحانه با افزایش ابتلا به مشکلات جسمی و روانی، بیماریهای چندگانه و خطر بالاتر مرگ و میر همراه است. این یافتهها نشان میدهد که تغییر زمان وعدههای غذایی ممکن است به عنوان نمایانگر فرآیندهای بنیادی سلامت و پیری در بزرگسالان مسنتر ایفای نقش کند.
از طریق مدلسازی پیچیدهای که در مقالهای منتشر شده در نیچر به آن پرداخته شده، محققان دریافتهاند که خوردن صبحانه به تأخیر افتاده با افزایش ریسک مرگ در طول ارزیابیها ارتباط دارد. افرادی که در معرض ویژگیهای مرتبط با “شببیداری” از نظر ژنتیکی بودند، نیز تمایل به صرف غذا در زمانهای دیرتر داشتند و مطالعات نشان داده که تغییرات در زمان صرف ناهار و شام در رابطه با مشکلات سلامتی عمدهای نیست.
این نتایج نشان میدهد که بین خوردن دیرهنگام صبحانه و افزایش خطر مرگ ارتباط قابل توجهی وجود دارد که میتواند به عنوان نشانهای از وضعیت سلامت در بزرگسالان مسن برای مداخله و درمان زودهنگام در نظر گرفته شود.
دشتی بیان میکند: تحقیقات ما به وضوح نشان میدهد که تغییرات در زمان وعدههای غذایی، بهویژه زمان صرف صبحانه میتواند یک نشانگر آسان و قابل کنترل از وضعیت سلامت عمومی سالمندان باشد. بیماران و پزشکان میتوانند از تغییرات در عادات غذایی به عنوان هشداری زودهنگام برای شناسایی مشکلات اساسی در زمینه سلامت جسمی و روانی بهرهبرداری کنند.
وی همچنین افزود: تشویق سالمندان به پیروی از برنامههای غذایی منظم میتواند جزء مهمی از استراتژیهای وسیعتر برای تنویر پیری سالم و افزایش طول عمر باشد.
مانند هر پژوهش دیگری از این قبیل، محدودیتهای متعددی در این مطالعه وجود دارد. محققان به تنوع میان روزانه، حذف وعدههای غذایی یا میان وعدهها در روز توجه نکردند و همچنین آنچه در طول صبحانه، ناهار و شام مصرف میشد، در کانون توجه قرار نداشت. در حالی که مدلهای این مطالعه، چندین عامل مخدوشکننده مانند سیگار کشیدن را مدنظر قرار داده بودند، اما نشانگرهای دیگری از جمله سطح فعالیت بدنی بررسی نشد و بسیاری از دادههای مرتبط با زمان صرف غذا به گزارشهای شخصی وابسته بوده که خود میتواند دقت را تحت تأثیر قرار دهد.