پسر دلفینی ۲ مرا به یاد کارتونهای جذاب انداخت
نخستین اکران قسمت دوم انیمیشن “پسر دلفینی” به کارگردانی محمد خیراندیش از تاریخ سوم اسفند ماه گذشته آغاز شده و تا به حال موفق به فروش بیش از ۳۱ میلیارد تومان شده است. این اثر با همکاری ۵۰ درصدی شرکتهای بینالمللی تولید شده و طبق گفتههای تهیهکننده، برنامههایی برای اکران گستردهتر نسبت به فصل اول در سینماهای کشورهای مختلف و بسترهای پلتفرم آنلاین در نظر دارد.
در داستان این قسمت از انیمیشن، با سفر دریایی هیجانانگیزی روبرو هستیم که در این مسیر، شخصیتهای جدیدی به جمع داستان اضافه میشوند و قهرمانان نیز دگرگون میگردند. محمد خیراندیش در گفتگو با مسعود فراستی، به بیان نکات بیشتری درباره این انیمیشن پرداخته است:
مسعود فراستی، شباهت به انیمیشنهای مورد علاقهام
پسر دلفینی برای من تداعیکننده انیمیشنهایی است که به آنها علاقه دارم. رنگآمیزی فیلم و اندازه قابها برایم بسیار مناسب بود.
به یاد میآورم انیمیشنهای ایرانی دوران کانون پرورش فکری را، که ماهیتی روشنفکرانه داشتند و بعدها کمکم به فراموشی سپرده شدند. هرچند هنوز پسر دلفینی را بهتمامی ندیدهام، اما از آنچه که مشاهده کردم لذت بردم و از ساخته شدن آن خوشحالم.
به نظرم نوشتن فیلمنامه برای انیمیشن به شدت دشوار است. نیاز به یک پشتوانه قوی از انیمیشنهای جهانی دارد و همچنین باید ریشههایی مرتبط با فرهنگ این سرزمین داشته باشد. علاوه بر این، مهارت در فیلمنامهنویسی نیز الزامی است. به زعم من، فیلمنامه تنها خلق موقعیت نیست؛ بلکه تحلیل اینکه چگونه این موقعیت به حرکت، داستان و روایت تبدیل میشود، اهمیت دارد.
از جمله موفقیتهای انیمیشنها، تداوم داستانهای آنها است. باید از پیش به این ادامهها فکر کرد. در مورد این انیمیشن نیز، با توجه به اینکه در دو قسمت اول، شخصیتها برای کودکان شناختهشدهاند، به عقیدهام ساخت قسمت سوم هم ضروری به نظر میرسد.
محمد خیراندیش، نویسنده و کارگردان، سخن از بازگشت انیماتورها
پسر دلفینی با اکرانی گسترده از کره جنوبی تا ایالات متحده همراه بود و عایدی خوبی کسب کرد. در نشستهایی که در ابتدای تولید هر فیلم با تیم برگزار میکنم، همواره میگویم که ما در واقع کارگرانی هستیم. بخش بزرگی از این حرفه وابسته به صنعت است و صنعت هم بایستی سرمایهگذاریهایش را بازپس دهد. متاسفانه سینما ما به درآمدزایی از تولید عادت کرده و دیگر به فروش اهمیت نمیدهد. اما در “پسر دلفینی”، ما تغییراتی را اعمال کردیم که ممکن بود در ابتدا مورد پسند من نباشد، ولی به نفع فروش کار توجه کردم و به چشم یک محصول به آن نگاه کردم که میبایست سود خود را برگرداند.
در این انیمیشن، سبک زندگی ایرانی مرتبط با خلیج فارس را از آبادان در استان خوزستان تا سیستان و بلوچستان به تصویر کشیدهایم. از زبانها، موسیقیها، ویژگیهای شخصیتی، پوشاک و نیز کهنالگوهای فرهنگی ایران باستان استفاده شده است.
انیماتورهای ما از لحاظ تکنیکی و هنری قوی هستند و در حال حاضر به استودیوهای معتبر جهانی جذب میشوند. تأثیرات کرونا نیز این ارتباط را تقویت کرده است.
یک تیم بزرگ مسئولیت تولید این انیمیشن را بر عهده داشتند. نیمی از عوامل قسمت اول “پسر دلفینی” به خارج از کشور رفتند و برای قسمت دوم تیم جدیدی را تشکیل دادیم. هدف ما این بود که قسمت دوم تنها یک دنباله نباشد و بتواند از نظر کیفیت بهبود یابد. من و محمد شکوهی فیلمنامه را مشترکاً نوشتیم و تلاش کردیم که روایت داستان نسبت به قسمت اول به پیشرفت برسد.
یک تغییر مثبت در “پسر دلفینی ۲” شکلگیری مهاجرت معکوس بود. چند نفر از سرپرستان مستعد ما پس از تماشای “پسر دلفینی ۱” متوجه پتانسیل رشد در اینجا شدند و اکنون به ایران بازگشته و در حال فعالیت هستند. البته هنوز تعداد آنها با کسانی که از ایران رفتهاند قابل مقایسه نیست، ولی این یکی از نخستین نمونههایی بود که چنین پدیدهای رخ داد.
نگارش این فیلم از آغاز تا پایانی یک سال و نیم به طول انجامید که در سطح جهانی به عنوان یک رکورد محسوب میشود. بچهها بعضی مواقع تا ساعت ۶ صبح بیدار میماندند تا کار برای جشنواره فجر و همکاری با شرکت ترکی که شریک بود، آماده شود.
یک توزیعکننده روس با ما قرارداد خوبی داشت که طبق آن در روسیه و کشورهای همسایه قفقاز یک اکران موفق داشتیم. هرچند تحت تأثیر از جنگ روسیه و اوکراین قرار گرفتیم. ما با کشورهای مختلف قراردادهایی برای اکران بستیم و در این قراردادها، بسیاری از جزئیات را پیشبینی کردیم. قبل از هر چیز، باید بر روی ترجمههای با کیفیت تضمین شده، نظارت داشته باشیم و حتی در صداپیشهها نظارت کردهایم. در بسیاری از کشورهای مختلف کار محلیسازی شده است. برای مثال، دو آهنگی که در فیلم وجود داشت، در کشورهای مختلف با همکاری هنرمندان محلی دوباره ضبط شد. به عنوان نمونه، نسخههای عربی و ترکی آهنگها در همان کشورها تولید شدهاند.
از آنجا که در چین و فرانسه، پلتفرمها بهطور قانونی اعلام کردهاند که اگر ۶۰ درصد انیمیشنهای خارجی پخش میکنند، باید ۴۰ درصد نیز انیمیشن داخلی هم فراتر از آن وجود داشته باشند، در نتیجه خود پلتفرمها به ساخت انیمیشن سرمایهگذاری میکنند. دولت باید به این رویکرد کمک کند نه اینکه بگوید چه باید ساخته شود و چه نباید.
در ابتدا قرار نبود قسمت دوم “پسر دلفینی” ساخته شود، اما سرمایهگذار خارجی پیشنهادی مطرح کرد و ما این پروژه را پیش بردیم. اما اکنون بچههایی که قسمت دوم را تماشا کردهاند از من میخواهند قسمت سوم را بسازم. اما نمیدانم آیا استودیو چنین قصدی دارد یا خیر.
برای قسمت اول “پسر دلفینی”، ما به دنبال شروین حاجیپور بودیم. او سبکی جذاب و دوستداشتنی دارد و قصد داشتیم علاوه بر کودکان، نوجوانان و جوانان را نیز جذب کنیم و گستره مخاطبین را افزایش دهیم. اما برای قسمت اول، امکان انتشار موسیقی او وجود نداشت. بااینحال، در قسمت دوم که مشخص شد مشکلی از نظر قانونی وجود ندارد، پیگیری کردیم و شروین حاجیپور به پروژه اضافه شد.
