پرویز پرستویی از مردم سیستان و بلوچستان پوزش خواست؛ اتفاقات نهمین جشن عکاسان سینمای ایران چگونه رقم خورد؟

برگزاری این برنامه که به نیما رئیسی سپرده شده بود، با معرفی اعضای شورای سیاستگذاری نهمین دوره عکس سینمای ایران آغاز گردید. سیف الله صمدیان، علیرضا فوقانی، رضا داد، فاطمه محمدی، بهناز شیربانی و نیک رفتار به صحنه آمده و نیک رفتار به نمایندگی از سایرین اشاره کرد: در سینما عکاسان محجوبی داریم که در کنار ما هستند و فعالیت‌های آنان سزاوار تقدیر است و این مراسم به منظور ارج نهادن به زحمات این دوستان برگزار می‌شود.

علیرضا رضاداد نیز با بیان چند کلمه‌ای ابراز داشت: این روز را به همه عکاسان سینمای ایران و افرادی که لحظات زیبا را در فیلم‌ها به تصویر می‌کشند، تبریک می‌گویم و برایتان آرزوی موفقیت دارم.

در بخشی از این مراسم با حضور احترام برومند، رسول صدرعاملی و علی اعلایی از علیرضا داودنژاد به عنوان یکی از پیشکسوتان سینما تجلیل به عمل آمد.

احترام برومند در سخنرانی خود اظهار داشت: برای من مایه افتخار است که امشب در این مکان از یکی از بزرگترین هنرمندان کشور تقدیر می‌نماییم. ایشان فیلمساز، نویسنده و بازیگر با استعدادی هستند و این دومین دفعه است که در روی صحنه به احترام ایشان حاضر شدم.

سپس متن لوح تقدیری که به علیرضا داودنژاد اهدا می‌شد توسط احترام برومند خوانده شد.

رسول صدرعاملی کارگردان نیز در ادامه با اشاره به اثر «پاییزان» گفت: بسیار خوشحالم که در جمع شما هستم. بیش از سی سال پیش در جاده اسالم به خلخال در حال ساخت فیلم «پاییزان» بودم و دو عکاس زبردستی داشتم که اهمیت تاثیر عکس را در فیلم به من نشان دادند.

علی اعلایی نیز در سخنانی خاطرنشان کرد: من در نسلی بزرگ شدم که با پوستر و عکس و همین‌طور عشق به سینما آشنا شدم. در دهه 50 به جمع‌آوری و برش عکس‌های فیلم‌ها مشغول بودم. واقعاً در آن زمان عکس در سینما نقش بسزایی داشت و چگونه با آن‌ها ارتباط برقرار کردم. یک بار با یک عکس از فیلم، تصویرسازی ذهنی کردم و سپس به تماشای آن فیلم رفتم.

علیرضا داودنژاد نیز با اشاره به یک خاطره از زنده یاد کیومرث پوراحمد، سخنرانی با محتوا و تأمل‌برانگیزی را ارائه داد.

داودنژاد در بخشی از صحبت‌هایش به خاطره‌ای از همکاری‌اش با پوراحمد پرداخته و گفت: روزی پوراحمد برای نوشتن یک فیلم‌نامه به شمال خانه ما آمد و در همان ابتدا گفت که هیچ عکسی از ما دو نفر نداریم. این بهانه‌ای بود برای گرفتن آخرین عکس یادگاری از ما.

این کارگردان ادامه داد: از جمله ویژگی‌های انسان، ذات هنرمندی در عکاسی و سینما نهفته است. لنز و دوربین نمایانگر آرمان‌های از زمان‌های دور بشری هستند.

داودنژاد همچنین یادآور شد: اینگونه مراسم‌ها معمولاً ما را به فکر بازنشستگی می‌اندازند، اما من به این فکر نیستم.

او در ادامه یادآور شد: یکی از قدیمی‌ترین دوستانم حسین ملکی است که در دوران طلایی سینما با او آشنا شدم و او نخستین کسی بود که داستان‌های من را می‌شنید و در آثارم بازی می‌کرد. وی از نخبگان عکاسی بود و من نمی‌دانم چگونه در صحنه عکاسی می‌کرد و آثارش حیرت‌انگیز بود. امشب یاد او را گرامی می‌دارم.

در ادامه، نیما رئیسی از محمدرضا داوودنژاد دعوت کرد تا بر روی صحنه بیاید و او در چند جمله بیان کرد: ابتدا باید بگویم که در تمام این سال‌ها که در عرصه سینما بودم، همواره شاگرد برادرم بودم و افتخار می‌کنم که در کنار بزرگان مانند ابوالفضل پورعرب کار کرده‌ام و از برگزاری این مراسم بسیار خوشحالم.

بعداً واله داوودنژاد (دختر علیرضا داودنژاد) نیز به روی صحنه رفت و با بیان احساسات خود گفت: بسیار هیجان‌زده و خوشحالم که امشب در این برنامه مشارکت دارم. در طول سال‌ها، خانواده داوودنژاد به ندرت همه در کنار هم جمع می‌شویم. از اینکه در محیط سینما بزرگ شدم و با آن زندگی کردم بسیار خرسندم و بر همین اساس هم در این دنیای سینما خواهیم بود.

سپس کلیپی از میترا محاسنی و متن دست‌نوشته‌اش در تاریخ 4 شهریور ماه 1404 با صدای رخشان بنی‌اعتماد به نمایش درآمد. بعد از آن، با حضور پرویز پرستویی، آزیتا حاجیان و هارون یشایایی از میترا محاسنی و عزیز ساعتی به عنوان پیشکسوتان عکاسی سینما تقدیر شد.

عزیز ساعتی در اظهاراتی اعلام کرد: بسیار سپاسگزارم از انجمن عکاسان سینما که به من این افتخار را دادند.

میترا محاسنی نیز با بیان احساساتش گفت: برای من سخت است که روی صحنه صحبت کنم، زیرا همیشه از پایین به صحنه نگاه کرده‌ام. از انجمن عکاسان و موزه سینما بابت حمایت‌هایشان بسیار ممنونم و از دوستم رخشان بنی‌اعتماد نیز سپاسگزارم که امشب در این مراسم از او یاد می‌شود.

پرویز پرستویی -بازیگر پیشکسوت سینما- با ادای احترام به حاضران، سخنانش را با خواندن بیتی عارفانه آغاز کرد:

«نروم که بیراه باشد / خطی ننویسم که آزار کسی را / یادم باشد که روز و روزگار خوش است / همه چیز رو به راه و مراد است و خوب / تنها دل ما دل نیست.»

پرستویی در ادامه به دغدغه‌های اجتماعی خود پرداخته و به سوءتفاهمات پیش آمده از اظهاراتش در جشن روز ملی سینما در خصوص استان سیستان و بلوچستان اشاره کرد. او با بیان اینکه «دلم به درد آمد و حرفی زدم که متأسفانه به برخی از دوستان سیستانی برخورد» به سابقه طولانی‌اش با این استان از سال 1353 اشاره و گفت: شش سال است که با آن‌ها در دوستی و همکاری هستم.

این بازیگر افزود که اظهاراتش به فقر در «مناطق محروم و بسیار دور افتاده» این استان مربوط بوده، نه کل آن. برخی از این نقاط نه برقی دارند، نه آبی، نه زندگی خوبی، و مهم‌تر از همه، هویت رسمی ندارند.

پرستویی با احترام به مردم شریف و مقاوم سیستان و بلوچستان که «امنیت مرزها مدیون آن‌هاست»، از افرادی که از سخنانش رنجیده‌اند عذرخواهی نمود و گفت: دست یکایک مردم شریف سیستان و بلوچستان را می‌بوسم و اگر آن‌ها را با گفته‌هایم آزار داده‌ام، پوزش می‌طلبم.

پرستویی در ادامه فعالیت‌هایش در سینما پس از 42 سال، به نقش غیرقابل انکار عکاسان اشاره کرده و یادآور شد: همیشه معتقدم که عکاسان یکی از ارکان مهم سینما هستند. او با یادآوری اهمیت تجاری عکس‌ها در گذشته گفت: قدیمی‌ترها به خوبی می‌دانستند که حتی پیش از انقلاب، توزیع‌کنندگان بر اساس عکس‌ها قرارداد می‌بستند، حتی قبل از اینکه فیلم را ببینند.

این بازیگر، احترام به عکاسان در صحنه را وظیفه‌ای ضروری دانسته و خاطرنشان کرد: همواره با احترام در مقابل دوربین‌های آنان قرار می‌گیرم، زیرا از این نکته آگاه هستم که در غیاب عکس، یکی از ارکان کارمان از بین می‌رود. وی در انتها، این مراسم را فرصتی برای گرامی‌داشت نگاه تیزبین و دل حساس افرادی نام برد که لحظات را به تصویر می‌کشند تا فراموش نشوند و عکاسان را «حافظان تاریخ احساسات و خاطرات ما» معرفی کرد.

آزیتا حاجیان نیز در بیانی کوتاه گفت: بسیار موجب افتخار من است که پس از 38 سال در کنار خانم میترا محاسنی هستم و از انجمن عکاسان بابت این جشن قدردانی می‌کنم.

هارون یشایایی نیز افزود: ما نسلی هستیم که در سینمای ایران بزرگ شده‌ایم و امروز هنرمندان و مردم ایران می‌توانند به سینمای ایران افتخار کنند.

پس از آن کلیپی از ایرج طهماسب به نمایش درآمد که نکاتی درباره عزیز ساعتی مطرح کرد. سپس دو اثر از مجید انتظامی به صورت زنده توسط گروه موسیقی حاضر در مراسم اجرا شد.

دقایقی بعد، کلیپی در مورد حسن توکلیان پخش شد و پس از آن ابوالفضل پورعرب و حبیب اسماعیلی به روی صحنه آمدند و از وی تقدیر به عمل آوردند.

ابوالفضل پورعرب در حالی که پیش از تجلیل نکاتی در ستایش عکاسان بیان کرد، گفت: از جشن عکاسان که ارتباط ما را به تاریخ سینما پیوند می‌زند، خوشحالم. عکاسان در طول دوران کاری من محبت فراوانی به من داشتند و افرادی هستند که در سکوت به کار حرفه‌ای خود ادامه می‌دهند.

حبیب اسماعیلی نیز در این بخش، از انجمن عکاسان سپاسگزاری کرد و گفت: نقش عکاسان در سینما ایران بسیار حائز اهمیت است و بر این نکته تأکید کرد که ما قبلاً به عکاسان قبل از بازیگران توجه می‌کردیم. متأسفانه امروز دیگران به عکاسان حرفه‌ای اهمیت نمی‌دهند و این مایه تأسف است.

حسن توکلیان نیز در سخنانی به چگونگی آغاز فعالیت حرفه‌ای‌اش اشاره کرد. سپس میترا محاسنی و ساعد نیک‌زاد به عنوان اعضای هیئت داوران روی صحنه آمدند و میترا محاسنی در سخنانی راجع به داوری آثار افزود: آثار بسیار با کیفیتی را مشاهده کردیم و از دیدن آن‌ها لذت بردیم.

نیکزاد نیز توضیحاتی در خصوص آثار ارائه شده ارائه داد و تصریح کرد: پس از تماشای عکس‌ها به این نتیجه رسیدیم که با توجه به نیاز امروز جامعه، نیاز به تغییراتی در عکس‌ها داریم که در بیانیه هیئت داوران به آن اشاره کردیم و امیدواریم در جلسات خصوصی‌تر بتوانیم موارد ناگفته را مطرح کنیم.

سپس بیانیه هیئت داوران توسط نیکزاد خوانده شد.

در ادامه با حضور دیبا زاهدی، سام قریبیان و نوید پورفرج، جوایز نهمین دوره مسابقه عکس سینمای ایران به برگزیدگان اهدا شد.

دیپلم افتخار بخش شبکه نمایش خانگی در سال 1402 به فتاح ذی‌نوری برای سریال «زخم‌کاری 2» و دیپلم افتخار نمایش خانگی سال 1402 برای سریال «آبان» و سال 1403 برای سریال «در انتهای شب» به امید صالحی تقدیم شد.

سپس تندیس فیلم سینمایی سال ۱۴۰۳ به مهرداد امینی برای فیلم «خدای جنگ» اهدا گردید.

در ادامه، دیپلم افتخار در بخش شبکه نمایش خانگی برای سال 1402 به احمد شجاعی برای سریال «خائن‌کشی» اعطا شد.

دیپلم افتخار در بخش فیلم سینمایی در سال 1402 به امیرحسین غضنفری برای فیلم «احمد» تقدیم گردید.

دیپلم افتخار در بخش فیلم سینمایی به فیلم «پالایشگاه» برای سال 1402 و فیلم «پیشمرگ» برای سال 1403 به پویا شاه‌جهانی اهدا گردید.

دیپلم افتخار در بخش فیلم سینمایی سال 1403 به مجید طالبی برای فیلم «زیبا صدایم کن» تقدیم شد.

در پایان، دیپلم افتخار برای شبکه نمایش خانگی در سال 1403 به سمیرا بختیاری برای سریال «گردن زنی» اهدا گردید. همچنین از بهروز صادقی و رضا مهاجر به عنوان پیشکسوتان عکاسی سینما دعوت بعمل آمد تا به روی صحنه بیایند.