نظرات درخشان نعمتالله، داودی و امینی از یک منتقد با سابقه سینما
ابوالحسن داودی در سخنانی اشاره کرد که آغاز فعالیتهای نقد نویسیاش را با مجله فیلم و همراهی با سه چهره معروف آن، یعنی عباس یاری، هوشنگ گلمکانی و مسعود مهرابی آغاز کرده است. او به این نکته اشاره کرد که از هم پاشیدن گروه سه نفره مجله فیلم و جدایی این شخصیتها، برایش نظیر تصویری از وضعیت ایران امروز بود.
در تاریخ ۱۶ آذرماه، مراسم گرامیداشت عباس یاری، منتقد برجسته سینما و یکی از بنیانگذاران مجله فیلم، به ابتکار ششمین جشنواره فیلم و عکس «پنج» برگزار شد.
در این مراسم، که با حضور چهرههایی چون حمید نعمتالله، پوران درخشنده، ابوالحسن داودی و احمد امینی برگزار شد، برای نخستین بار نشان درخت طلای عباس کیارستمی به عباس یاری اعطا گردید.
مهدی شادیزاده، دبیر جشنواره «پنج»، در آغاز مراسم گفت: به یاد دارم که بسیاری از ما با نقدها و نوشتههای زیبا و هنرمندانه عباس یاری، الفبای آکادمیک سینما را آموختیم. او یکی از نادرترین شخصیتهای سینمای ایران است و شاید روزی با عنوان پدر نقد سینمای ایران از او یاد شود. امیدوارم بتوانیم مراسمی در خور نام این بزرگوار ترتیب دهیم.
پوران درخشنده، کارگردان سینما، بعد از او به روی صحنه آمد و با ابراز خوشحالی به خاطر حضور در جمع علاقهمندان سینما، در مورد عباس یاری اظهار داشت: برای من، او انسانی بینظیر، آرام و مملو از انسانیت است. خندههای او همیشه به من انرژی میدهد و حتی اگر غمگین باشید، ملاقات با او روح شما را تازه میکند. او تلاش کرد تا با شور و اشتیاقی که در آثارش به وضوح مشهود است، تمام مراحل را طی کند تا به این مرحله برسد. خوشحالم که جشنواره فیلم و عکس «پنج» امروز به یاد عباس کیارستمی، از عباس یاری تجلیل میکند.
او همچنین خاطرنشان کرد: برای من، مجله فیلم تنها با نام عباس یاری معنا پیدا کرده است و هرچند در دورهای دیگر مجله فیلم را پیگیری نکردم، اما خوشحالکننده است که او به کار رسانه ادامه میدهد و همچنان در خدمت نسل آینده سینماست.
در ادامه، ابوالحسن داودی کارگردان سینما اظهار داشت: میتوانم ساعتها درباره عباس یاری صحبت کنم چراکه میان ما خاطرات زیادی وجود دارد و موقعیتهای متعددی را با یکدیگر تجربه کردهایم. من کارهای نقد نویسیام را با مجله فیلم و آن سه چهره معروف، یعنی عباس یاری، هوشنگ گلمکانی و مسعود مهرابی، آغاز کردم. برای من، این سه نفر ترکیب جذابی از شخصیتها بودند که با شاخصههای اخلاقی متفاوت خود، سالها در کنار هم کار کردند. راز ماندگاری این همکاری برای من همیشه یکی از مسائل جالب بوده است که میشود با وجود تفاوتها، کنار هم کار کرد.
وی ادامه داد: روزگاری سینما برای ما امیدبخش بود و یکی از دلایل این امید، وجود مجله فیلم بود؛ مجلهای که بعد از انقلاب، مهمترین نشریه سینمایی ایران محسوب میشد و همه ما بیصبرانه منتظر انتشار آن بودیم تا عکس فیلممان روی جلدش قرار بگیرد.
این کارگردان درباره عباس یاری گفت: به نوعی، زندگی عباس یاری از همان آغاز چون فیلمی پرسرعت و با فریمهای پایین ضبط شده است و همه جا در این فیلم، شتابی از جنس اشتیاق به چشم میخورد. برایم حیرتانگیز است که یک نفر میتواند به این میزان انرژی داشته باشد.
داوودی در پایان تاکید کرد: آنچه بیش از همه من را اندوهگین کرد، فروپاشی گروه سه نفره مجله فیلم بود. جدایی این سه نفر برای من نموداری از وضعیت کنونی ایران بود و من در سرنوشت این دوستان گذر از امید به ناامیدی را که امروزه در کشورمان محسوس است، مشاهده کردم.
حمید نعمتالله، کارگردان سینما، نیز بر روی صحنه آمد و گفت: من به اندازه دیگر دوستان نزدیک به عباس یاری نبودهام، اما به عنوان یک مخاطب مجله فیلم، احساس میکردم که او انسانی بسیار صمیمی است. در هر نسبتی که با او قرار بگیرید، از عباس یاری حس نزدیکی و صمیمیت دریافت میکنید. او به سرعت با آدمها ارتباط برقرار میکند و برقراری دوستی با او بسیار لذتبخش است. به عنوان یک فیلمساز، برای من ایدهآل این است که بتوانم با عباس یاری گفتگو کنم چرا که نزد او احساس راحتی و گرما میکنم.
احمد امینی، منتقد سینما و کارگردان، نیز یادآور شد: من و عباس یاری همدانشگاه بودیم و ۲۵ سال در تلویزیون تصویر برداری میکردیم. ۲۰ سال در مجله فیلم با یکدیگر همکاری داشتیم. عباس یاری فردی بسیار خوشخنده است، اما مسئولیت بخشهای اداری و تبلیغات مجله فیلم بر دوش او بود و او معمولاً نقش واسطه را ایفا میکرد تا به اختلافات دامن زده نشود. او این ویژگی را دارد که حتی در سختترین شرایط هم روحیهای مقاوم از خود نشان میدهد.
در ادامه، با حضور پوران درخشنده، ابوالحسن داودی، حمید نعمتالله، احمد امینی و مهدی شادیزاده، نشان درخت طلای عباس کیارستمی به پاس سالها فعالیت در حوزه رسانه و سینما، برای نخستین بار به عباس یاری اعطا گردید.
عباس یاری پس از دریافت نشان خود، بیان کرد: عزیزان نازنین، قدم روی چشمهای من گذاشتید. پس از آنچه دوستان گفتند، صحبت کردن برایم بسیار دشوار است. آقای شادیزاده دبیر جشنواره تلاش زیادی کردند تا مرا متقاعد کنند که این مراسم را برگزار کنیم زیرا احساس میکردم کار خاصی انجام ندادهام.
وی افزود: من همان کودکی هستم که اولین بار در تعزیه حاضر شدم و گاهی ضربههایی از سوی شخصیتهای منفی داستان میخوردم زیرا نمیتوانستم سرم را به موقع بچرخانم. همواره با کراوات و عینک بودم به همین دلیل در نمایشهای مدرسه معمولاً نقش بازپرس به من محول میشد. از دیوار مدرسه، عشق به روزنامه و نشریات در من آغاز شد و وقتی بچهها به روزنامه دیواریهای من توجه میکردند، بسیار هیجانزده میشدم. حتی در کیوسک روزنامهفروشی کار میکردم تا بتوانم تمام نشریات را ورق بزنم. در تئاترشهر نیز نمایشگاهی از نشریات سینمایی برپا کردم.
این منتقد سینما بر اهمیت عشق در کارهایش تاکید کرد و گفت: عشق همیشه محرک من بوده و هرگز از زندگی یا دیگران چیزی طلب نکردهام.
وی در ادامه این مراسم که در رزمال برگزار میشد با یاد علی حاتمی خاطرنشان کرد: این مراسم به یاد علی حاتمی برگزار میشود. این مراسم فقط برای من نیست بلکه برای سینمای ایران، عباس کیارستمی، کیومرث پوراحمد و برادران درگذشتهام است. همچنین من خود را مدیون همسر گرامیام میدانم که در تمامی این سالها از من پشتیبانی کرده است.
