خانم پریناز ایزدیار؛ سلطنتی که در آرامش حرکت میکند و بازمیگردد!
در روزهای اخیر، نام پریناز ایزدیار دوباره به موضوع بحثهای مجازی تبدیل شده است. عکسی از او در توییتر منتشر گردیده و کاربران به شکلی گسترده به واکنش نشان دادهاند، نظرهای متفاوتی درباره نمای ظاهری او بروز دادهاند. اینبار همچون گذشته، شاهد ترکیبی از تحسین و نقد شخصی میباشیم. در حالی که برخی از کاربران زیبایی و آرامش چهرهاش را ستودهاند، دیگران بار دیگر نظری تکراری را بیان کردهاند: موفقیت او ناشی از ظاهر جذابش است، نه های هنری او. این تضاد نمایانگر آن است که هنوز توجه به تصویر ظاهری او بیشتر از مسیر حرفهایاش جلب نظر میکند. شاید خود ایزدیار با اجتناب از مصاحبهها و حضور در رسانهها، عمداً اجازه داده این تصویر بدون جواب شکل بگیرد.
آیا تو خندهدارتری یا غمناک؟
پریناز ایزدیار در فیلم «ابد و یک روز» در نقشی جدی و دراماتیک به نمایش درآمد و پس از آن، مسیر حرفهایاش با نوساناتی مواجه شد. او نه به طور تمام و کمال در دنیای سینمای اجتماعی ماند و نه بهطور واضح به سمت کمدی یا سینمای تجاری گرایش پیدا کرد. جدیدترین تجربهاش در «صدددام»، که در کنار رضا عطاران به ایفای نقش پرداخته، نشاندهنده تلاشی برای تغییر مسیر است، اما این تغییر تا چه حد آگاهانه و هدفمند به نظر میرسد؟
«صدددام» یکی از کمدیهایی است که در دهه شصت تولید شده و بر اساس لحن و شخصیتهای خاص بنا شده، با نقشی که ایزدیار ایفا میکند، زنی با لکنت زبان در جایی بین خنده و تصنع قرار دارد. تعدادی از تماشاگران بازی او را جذاب میدانند، اما برخی دیگر بر این باورند که چنین نقشی برای بازیگری که به واسطه «ابد و یک روز» شناخته شده، به نوعی پسرفت به شمار میآید. در واقع، «صدددام» به نظر میرسد بیشتر تلاشی برای دیده شدن در دنیای سرگرمیمحور امروز باشد تا یک گام به جلو.
البته نمیتوان از تمایل او به تنوع بیتوجهی کرد. او پیش از این در «ورود آقایان ممنوع» نقشی کوتاه در کمدی بر عهده داشته، اما حضورش در نقش اصلی «صدددام» نشان میدهد که میخواهد دامنه فعالیتهایش را گسترش دهد. با این حال، تنوع بدون هدف مشخص ممکن است به پراکندگی در کارنامهاش منجر شود؛ پدیدهای که در آثار اخیرش به وضوح قابل مشاهده است.
خانم سکوتهای طولانی!
ایزدیار به طرز محسوسی نسبت به بسیاری از همکارانش از حاشیهها دوری میکند. او نه به مباحث اجتماعی واکنش نشان میدهد و نه در جنجالهای فضای مجازی درگیر میشود. این رویکرد به ظاهر نشاندهنده کنترل و حرفهایگری است، اما در واقع میتواند نشانهای از سکوت محافظهکارانه نیز باشد. در زمانی که مخاطبان انتظار دارند هنرمند موضعگیری کند و تصویری روشنتر از خود ارائه دهد، ایزدیار تمایل دارد از عرصه گفتمان فاصله داشته باشد.
شاید این رفتار برای حفظ آرامش مثمر ثمر باشد، اما در درازمدت میتواند او را به شخصیتی بیطرف تبدیل کند؛ بازیگری که نه در آثار جسورانه حضوری پررنگ دارد و نه صدایی از او در عرصه اجتماعی شنیده میشود. پریناز ایزدیار اکنون در وضعیتی قرار دارد که بین اعتبار حرفهای و احتیاط شخصی در تردید است؛ هرچند هنوز فرصت دارد تا مسیر خود را دوباره تعریف کند و تصویری فراتر از «بازیگر بیحاشیه» از خویش بسازد.
