حملات شدید آسم با این داروی جدید کاهش چشمگیری مییابد
آسم شدید یکی از دشوارترین انواع آسم است که بسیاری از بیماران را با حملات ناگهانی و گاه خطرناک روبهرو میکند. افرادی که با این بیماری زندگی میکنند، معمولا با محدودیتهای زیادی در فعالیتهای روزمره مواجهاند و نیاز دارند درمانی پیدا کنند که بتواند شدت علائم را کاهش دهد و کیفیت زندگی را بهبود بخشد. ضرورت بررسی راهکارهای نوین درمانی برای این بیماران، بهویژه زمانی بیشتر میشود که بدانیم برخی از آنان به دلیل ویژگیهای بالینی خود، معمولا از شرکت در کارآزماییهای رسمی محروم میمانند.
در سالهای اخیر، توجه به این موضوع افزایش یافته است که درمانهای نو باید نهتنها در شرایط آزمایشگاهی بلکه در دنیای واقعی نیز مورد ارزیابی قرار گیرند. بیمارانی که سیگار میکشند، یا افرادی که همزمان با آسم، بیماری انسدادی مزمن ریه (COPD) دارند، اغلب از تحقیقات کنار گذاشته میشوند و به همین دلیل اطلاعات کافی درباره اثربخشی درمانها در آنان وجود ندارد. از سوی دیگر، برخی گروهها مانند نوجوانان یا بیماران سیاهپوست، معمولا کمتر در مطالعات نمایندگی میشوند و لازم است بررسی دقیقی درباره پاسخ آنها به درمانها انجام گیرد.
در این زمینه، دکتر نجیرا لوگوگو، استاد بالینی پزشکی در بخش ریه و مراقبتهای ویژه دانشگاه میشیگان، همراه با همکاران خود پژوهشی گسترده را اجرا کردند که هدف آن بررسی عملکرد «داروی تزپلوماب» در گروههای مختلف بیماران بود. این مطالعه که عنوان آن به ارزیابی دارو در بیماران واقعی اشاره دارد، تلاش کرده درمان را نه در شرایط محدود آزمایشگاهی، بلکه در میان افراد با ویژگیهای متنوع و حتی پیچیده بررسی کند.
در این تحقیق، که یک مطالعه چندمرکزی و در مرحله چهارم بود، پژوهشگران از روشی مبتنی بر پیگیری بیماران طی ۱۲ ماه استفاده کردند. در این روش، ۲۸۶ بیمار بزرگسال و نوجوان تحت درمان با تزپلوماب قرار گرفتند و وضعیت آنها از نظر تعداد حملات آسم، عملکرد ریه، کنترل علائم، کیفیت زندگی و نیاز به داروهای کمکی بررسی شد. علاوه بر دادههای بالینی، مصاحبههای کیفی نیز با بیماران انجام شد تا میزان رضایت آنان از درمان سنجیده شود.
یافتههای پژوهش نشان دادند که بیماران پس از دریافت تزپلوماب، ۷۰ درصد کاهش در تعداد حملات آسم را تجربه کردند؛ کاهشی چشمگیر که در همه زیرگروهها مشاهده شد. بهبود عملکرد ریه و کنترل بهتر بیماری نیز از دیگر نتایج مثبت بود. این یافتهها همچنین کاهش نیاز به داروهای کورتونی خوراکی یا تزریقی را نشان داد، که معمولا عوارض جانبی بیشتری دارند. در کنار این موارد، بیماران امتیازهای بالاتری در شاخص کیفیت زندگی به دست آوردند و نشان دادند که تغییرات ایجادشده برای آنان قابللمس بوده است.
از نظر ایمنی نیز دارو نتایج امیدوارکنندهای داشت. هیچ عارضه غیرمنتظرهای مشاهده نشد و بیشتر بیماران در مصاحبهها اعلام کردند که از اثرات درمان راضیاند. نکته مهمتر اینکه دارو در بیماران با آسم نوع دوم – که نوعی از آسم شدید ناشی از التهاب گسترده است – اثربخشی بیشتری داشت و این موضوع میتواند به هدفگیری بهتر درمانها در آینده کمک کند.
اهمیت این یافتهها که در نشریه «American Journal of Respiratory and Critical Care Medicine» منتشر شدهاند، زمانی بیشتر میشود که بدانیم دارو در بیماران سیگاری و بیماران مبتلا به آسم همراه با COPD نیز مؤثر بوده است؛ گروههایی که معمولا از تحقیقات حذف میشوند. پژوهشگران تأکید کردهاند که نبود داده درباره این افراد مدتها یکی از چالشهای مهم درمان آسم بوده و اکنون نشانههایی به دست آمده که نشان میدهد این دارو میتواند برای آنان نیز مفید باشد.