سرفه پایدار به عنوان یکی از عوارض جانبی داروهای لاغری
در حال حاضر، بسیاری از مصرفکنندگان این داروها با عوارض مختلفی مواجه شدهاند، از جمله سردرد، خستگی، تغییرات پوستی و همچنین مشکلات گوارشی مانند تهوع، استفراغ، یبوست و اسهال.
اکنون کارشناسان به عارضه جانبی دیگری اشاره میکنند که میتواند موجب تصوری نادرست درباره بیماری شما شود: سرفه مزمن.
در این تحقیق، متخصصان بیش از دو میلیون پرونده پزشکی در ایالات متحده را مورد بررسی قرار دادند. این دادهها به سالهای ۲۰۰۵ تا ۲۰۲۵ مربوط میشود. در بین آنها، ۴۲۷ هزار و ۵۵۵ نفر به منظور مدیریت دیابت نوع ۲، داروهای «آگونیست گیرنده جیالپی-۱» را دریافت کرده بودند. این داروها با تقلید از هورمون «جیالپی-۱»، موجب افزایش ترشح انسولین میشوند و با کاهش سرعت هضم و نیز کاهش اشتها به کنترل قند خون و کاهش وزن کمک میکنند. این مطالعه همچنین شامل وضعیت ۱.۶ میلیون بیمار دیگر بود که از سایر داروهای متداول جهت دیابت استفاده میکردند.
طبق گزارش نیویورکپست، نتایج تحقیق نشان داد که افرادی که داروهای جیالپی-۱ را مصرف میکردند، تا ۲۹ درصد افزایش خطر ابتلا به سرفه مزمن را داشتند که این سرفه حدود هشت هفته یا بیشتر ادامه مییابد. این گروه همچنین بیشتر در معرض ریفلاکس معده به مری (GERD) قرار داشتند، که خود به ایجاد سرفههای خشک منجر میشود. حتی پس از حذف کسانی که از قبل به این بیماری مبتلا بودند، رابطه قاطع بین مصرف جیالپی-۱ و سرفه مزمن همچنان وجود داشت. در گزارش این متخصصان که در یکی از نشریات انجمن پزشکی ایالات متحده به نام JAMA Otolaryngology منتشر شده است، بر لزوم تحقیقات بیشتر برای روشنشدن سازوکار این ارتباط تأکید شده است.
این یافتهها در حالی منتشر میشوند که تحقیقات درباره کاربردهای فرعی داروهای جیالپی-۱ رو به گسترش است. سازمان غذا و داروی ایالات متحده در سال گذشته مجوز استفاده از داروی ویگووی را به منظور کاهش ریسک قلبی در میان افراد دچار اضافهوزن صادر کرده و همچنین داروی «زپباند» برای درمان آپنه انسدادی خواب در افراد چاق تأیید شده است. محققان همچنین در حال بررسی قابلیتهای این داروها در زمینه بیماریهای کبدی و کلیوی و نیز کاهش تمایل به مصرف الکل و نیکوتین هستند. برخی مطالعات نیز به بررسی تأثیرات ممکن این داروها بر کاهش زوال شناختی و ارائه حفاظت عصبی پرداختهاند.
با این حال، این پژوهشها با چالشهایی مواجه هستند. به عنوان مثال، دو کارآزمایی عمده که توسط شرکت داروسازی نوو نوردیسک انجام شده است، نشان داد که نسخه خوراکی «سماگلوتاید» که ماده اصلی داروهای اوزمپیک و «ویگووی» میباشد، نتوانسته است در بیش از ۳۸۰۰ فرد مبتلا به ضعف شناختی خفیف یا مراحل اولیه آلزایمر، پیشرفت بیماری را کند کند. هرچند، این دارو ایمن بوده و برخی شاخصهای زیستی مرتبط با آلزایمر را بهبود بخشیده است.
دکتر «جاناتان رسولی»، جراح مغز و اعصاب، در این خصوص اظهار داشت که این نتیجه ناامیدکننده است اما با توجه به پیچیدگی درمان آلزایمر، چندان غیرمنتظره نیست. وی توضیح داد که ممکن است در زمان ورود بیماران به مطالعه، آسیبهای نورونی فراتر از حد پیشرفته بوده باشد و بنابراین حتی اگر نشانگرهای زیستی بهبود یافته باشند، این امر نمیتواند به بازگشت به عملکرد شناختی منجر شود. دکتر رسولی تأکید کرد که درمانهای مؤثر بایستی قبل از بروز علائم یا در مراحل بسیار ابتدایی بیماری آغاز گردند.
به نقل از ایندیپندنت، متخصصان خاطرنشان می کنند که تحقیقات در مورد نقش بالقوه داروهای جیالپی-۱ در درمان بیماریهای تخریبی عصبی همچنان ادامه خواهد یافت، زیرا این دسته از داروها ممکن است در شرایط مختلف عملکردهای متفاوتی از خود نشان دهند.