علت نابودی ۵ میلیارد ستاره دریایی روشن شد

ستاره‌های دریایی معمولاً دارای پنج بازو هستند، اما برخی از انواع آنها می‌توانند تا ۲۴ بازو نیز داشته باشند. این موجودات در رنگ‌های متنوعی از نارنجی یک‌دست تا طرح‌های رنگارنگ از نارنجی، بنفش، قهوه‌ای و سبز دیده می‌شوند.

طبق گزارش ای‌پی، از سال ۲۰۱۳ به‌دلیل بیماری مرموزی که «بیماری تحلیل‌رفتگی ستاره‌های دریایی» نامیده می‌شود، شاهد مرگ‌ومیر گسترده‌ای از این جانداران از مکزیک تا آلاسکا بوده‌ایم. این اپیدمی به بیش از ۲۰ گونه آسیب وارد کرده و همچنان ادامه دارد. به‌ویژه گونه‌ای به نام ستاره دریایی آفتابگردان، در پنج سال ابتدایی شیوع این بیماری نزدیک به ۹۰ درصد از جمعیت خود را از دست داده است.

آلیسا گومن، بوم‌شناس بیماری‌های دریایی در موسسه هاکای (Hakai) واقع در بریتیش کلمبیا، کانادا، ابراز تأسف کرده و می‌گوید: این وضعیت واقعاً دردناک است. او که در شناسایی علل این بیماری مشارکت داشته است، اضافه می‌کند که ستاره‌های دریایی سالم دارای بازوهایی پُف کرده و کشیده به سمت بیرون هستند.

اما بیماری تحلیل‌رفتگی منجر به ایجاد زخم شده و در نهایت ممکن است که بازوهای آنها جدا شود.

عامل بیماری چیست؟
باکتری که به صدف‌ها نیز آسیب وارد کرده، مسئول بروز این بیماری است. ربکا وگا ترابر، میکروبیولوژیست دریایی از دانشگاه کالیفرنیا، سانتا باربارا، می‌گوید که یافته‌ها پاسخ‌گوی یک سوال قدیمی درباره یک بیماری جدی در اقیانوس است.

شناسایی علت این بیماری بیش از یک دهه به طول انجامید و در این مسیر، نشانه‌های نادرست و مراحل پیچیده‌ای وجود داشت.

تحقیقات ابتدایی به این فرضیه رسید که ممکن است یک ویروس، دلیل بروز تحلیل‌رفتگی باشد، اما مشخص شد که ویروسی به نام دنزوویروس، که ابتدا نظر دانشمندان را جلب کرده بود، در واقع به‌طور طبیعی در بدن ستاره‌های دریایی سالم وجود دارد و ارتباطی با بیماری ندارد.

تلاش‌های دیگر نیز مانع شناسایی عامل اصلی شدند، چرا که محققان بافت ستاره‌های دریایی مرده را مورد بررسی قرار داده بودند که دیگر مایع درونی بدن آنها را شامل نمی‌شد. این مایع که اندام‌ها را احاطه می‌کند، حائز اهمیت است.

اما این مطالعه جدید تحلیل دقیقی از این مایع به نام «مایع کوئلومیک» (coelomic fluid) ارائه داده و باکتری Vibrio pectenicida در آن شناسایی شده است.

بلیک اوشیجیما، میکروبیولوژیست از دانشگاه کارولینای شمالی در ویلمینگتون، اظهار می‌دارد که یافتن منبع بسیاری از بیماری‌های محیطی، به‌ویژه در زیر آب، بسیار دشوار است. او تحقیقات تیم را «واقعا هوشمندانه و مهم» می‌داند.

اکنون که دانشمندان به منبع این بیماری پی برده‌اند، شانس بیشتری برای مداخله به‌منظور کمک به ستاره‌های دریایی وجود دارد.

اکنون دانشمندان قادر خواهند بود که بررسی کنند کدام یک از ستاره‌های دریایی باقی‌مانده هنوز سالم هستند و آیا نیاز به انتقال آن‌ها به مناطق دیگر یا پرورش آنها در اسارت و در نهایت بازگشت به مکان‌هایی که تقریباً تمام ستاره‌های دریایی آفتابگردان را از دست داده‌اند، وجود دارد یا خیر.

دانشمندان همچنین ممکن است تحقیق کنند که آیا برخی از جمعیت‌ها دارای ایمنی طبیعی هستند و آیا درمان‌هایی نظیر پروبیوتیک‌ها می‌توانند به تقویت ایمنی در برابر بیماری کمک کنند یا خیر. این اقدامات بازیابی نه تنها برای ستاره‌های دریایی، بلکه برای کل اکوسیستم‌های اقیانوس آرام اهمیت دارد، چرا که ستاره‌های دریایی سالم، خارپشت‌های دریایی اضافی را شکار می‌کنند.

ستاره‌های دریایی آفتابگردان با نگاه اول بی‌آزار به نظر می‌رسند، اما این موجودات حریص تقریباً هر چیزی را که در کف اقیانوس زندگی می‌کند، می‌خورند.

با کاهش جدی تعداد ستاره‌های دریایی، جمعیت خارپشت‌های دریایی که معمولاً طعمه آنها هستند به طرز چشمگیری افزایش یافته و در کمتر از یک دهه، حدود ۹۵ درصد از جنگل‌های کلپ در شمال کالیفرنیا را نابود کردند.

این جنگل‌های کلپ که منبع غذایی و زیستگاهی برای گونه‌های بسیاری از جمله ماهی‌ها، سمورهای دریایی و فوک‌ها هستند، تحت تأثیر قرار گرفته‌اند.

پژوهشگران امیدوارند که یافته‌های جدید به آنها در بازسازی جمعیت ستاره‌های دریایی و احیای جنگل‌های کلپ کمک کند؛ این جنگل‌ها که ترابر آن‌ها را «جنگل‌های بارانی اقیانوس» نامیده است.