پژمان جمشیدی دیگر عامل کلیدی در فروش فیلمها به شمار نمیآید
پژمان جمشیدی، در طی چند سال اخیر، به عنوان یکی از پرفروشترین بازیگران سینمای ایران به محبوبیت چشمگیری دست یافته است و تماشاگران از دیدن او بر روی پرده سینماها لذت میبرند. او در چندین نمایش موفق به ایفای نقش پرداخته که این اجراها با استقبال گستردهای از سوی تماشاگران همراه بوده است و این موضوع نشاندهنده جذابیت حضور او در آثار نمایشی است. جمشیدی همچنین در تبلیغات ویدئویی و بر روی بنرهای شهری نیز به چشم میخورد. با این اوصاف، او از آغاز سال جاری، به ارائه چهار فیلم در سالنهای نمایش پرداخته و چند پروژه دیگر نیز در نوبت اکران دارد. در اکران نوروزی، دو فیلم «دایناسور» و «کوکتل مولوتف» با هنرمندی جمشیدی به روی صحنه رفت. دایناسور که هفتمین همکاری او با مسعود اطیابی محسوب میشود، پس از آثار محبوبی مانند بخارست، دینامیت، سهگانه تگزاس و هتل تولید شده است. این کمدی داستان مردی معتاد به نام رضا دایناسور را روایت میکند که برای جلوگیری از اخراج باید گواهی عدم اعتیاد ارائه دهد و تلاشهای او برای پاکسازی خود از مواد مخدر به وقوع یک سری اتفاقات غیرمنتظره منجر میشود. فیلم دیگر اکران نوروزی، «کوکتل مولوتف» نام دارد که توسط حسین امیری دوماری ساخته شده و جمشیدی در آن در کنار مهدی هاشمی و احمد مهرانفر به ایفای نقش پرداخته است. او در این اثر برای نخستینبار در قالب شخصیتی که از نظر سنی بزرگتر از خودش است، ظاهر شده است. داستان فیلم حول عشق او به ژیلا و آرزوی تشکیل خانواده میچرخد، در حالی که پدر ژیلا (به ایفای پژمان جمشیدی) مخالف ازدواج آنهاست و پیروز، به عنوان یک جوان با مشکلات مالی، در یک قرعهکشی شرکت میکند که در نهایت به پیروزی میرسد اما حوادثی پیشبینیناپذیر در پی دارد.
علاوه بر این دو، فیلم «خانه ارواح» که به کارگردانی کیارش اسدیزاده ساخته شده، در اردیبهشتماه امسال اکران شد. این فیلم که سالها پیش تولید شده بود اما به نمایش درنیامده بود، در ابتدا «مجوز خروج» نامیده میشد، اما در پی اصلاحات موردنظر سازمان سینمایی، نامش به «خانه ارواح» تغییر پیدا کرد. این اثر پس از ۵ سال توقیف، در نهایت با اعمال اصلاحات و اخذ پروانه نمایش، به چرخه اکران راه یافت. «خانه ارواح» با فضایی مرموز و داستانی در دل دهه سی شمسی تلاش میکند تا روایتگری جدیدی از رازهای پنهان یک خانواده قدیمی ارائه دهد.
به تازگی، فیلم «جزایر قناری» نیز قرار است به اکران برسد که جمشیدی در آن به عنوان یک مافیای مواد مخدر نقشآفرینی میکند. این فیلم به کارگردانی عادل معصومیان و از تاریخ ۳۱ تیرماه در سینماها به نمایش درمیآید.
اضافه بر چهار فیلم فوق، جمشیدی چند پروژه دیگر نیز در انتظار اکران دارد. از جمله کمدی «آنتیک» به کارگردانی هادی نائیجی و تهیهکنندگی محمود بابایی که در جشنواره سال گذشته نمایش داده شد و همچنین «شیشلیک» که در سال ۱۳۹۹ ساخته شده و هنوز به اکران نرسیده است. این فیلم که به نویسندگی امیرمهدی ژوله تولید شده، نخستین اثر کمدی محمدحسین مهدویان است و پژمان جمشیدی در کنار رضا عطاران در آن حضور دارد.
آیا تماشاگران همچنان به پژمان جمشیدی علاقهمند هستند؟
با وجود این چهار فیلم و آثار آتی او، این سؤال مطرح میشود که آیا پژمان جمشیدی هنوز همانند گذشته مورد اقبال تماشاگران قرار دارد؟ برای پاسخ به این پرسش، باید به آمار فروش فیلمهای او نگاهی انداخت. فیلم «هتل» که از مهر ۱۴۰۲ تا تیرماه ۱۴۰۳ در حال اکران بود، در چهار روز ابتدایی نمایش، به فروش حدود پنج میلیارد تومان دست پیدا کرد و به صدر جدول فروش هفتگی رسید. در ماه نخست اکران، این فیلم موفق شد بیش از ۸۰ میلیارد تومان بفروشد و در پایان اکران، رقم فروش به ۲۷۷ میلیارد تومان رسید. قسمت سوم از سهگانه «تگزاس» نیز که از خرداد تا آبان ۱۴۰۳ اکران شد، به فروش ۲۴۹ میلیارد تومان دست یافت. «صبحانه با زرافهها» اثر دیگری از جمشیدی بود که از آبان ۱۴۰۳ تا اردیبهشت امسال به نمایش درآمد و با بازی پژمان جمشیدی، بهرام رادان، بیژن بنفشهخواه و هادی حجازیفر به فروش ۱۲۱ میلیارد تومان رسید، رقمی که نسبت به آثار قبلی او کمتر بود. همچنین «دایناسور» که از اسفند سال گذشته تا ۲۵ تیرماه امسال در حال اکران بود، ۱۵۱ میلیارد تومان فروش داشت که به مراتب کمتر از آن چیزی است که با توجه به فروش فیلمهای پیشین اطیابی به ویژه «هتل» از آن انتظار میرفت. «کوکتل مولوتف» نیز در اکران نوروزی تنها ۶۲ میلیارد تومان فروش کرد. «خانه ارواح» که از روز ۱۷ اردیبهشت اکران شد، پس از گذشت سه ماه، تنها کمی بیش از ۲۷ میلیارد تومان بلیت فروخته است که حتی با در نظر گرفتن «بی بدن»، فیلم غیرکمدی مرتضی علیزاده که جمشیدی در آن نقش یک قاضی را ایفا کرده بود و در چهار ماه اکران ۴۶ میلیارد تومان فروش داشت، فاصله دارد. این آمارها به خوبی نشاندهنده این نکته است که شاید پژمان جمشیدی دیگر به عنوان تنها عامل موفقیت فروش یک فیلم شناخته نشود.
