دو کاوشگر فضایی ناسا پس از نزدیک به یک سال حرکت در مسیری غیرمعمول، با انجام مانورهایی در روزهای ۷ و ۹ نوامبر ۲۰۲۶ از کنار زمین عبور کردند و اکنون در مسیر سفر به مریخ قرار گرفته‌اند. این دو فضاپیما که بخشی از مأموریت ESCAPADE هستند، هنگام نزدیک شدن به زمین موتورهای خود را روشن کردند تا با ترکیب نیروی پیشران و اثر گرانش سیاره، سرعت و مسیرشان را برای رسیدن به مریخ تغییر دهند.

ناسا در ۹ نوامبر موفقیت هر دو مانور را تأیید کرد. نخستین کاوشگر در روز شنبه ۷ نوامبر و دومین کاوشگر در دوشنبه ۹ نوامبر از کنار زمین عبور کردند. براساس برنامه فعلی، این دو فضاپیما قرار است در سپتامبر ۲۰۲۷ به مریخ برسند و پس از ورود به مدار سیاره، وضعیت میدان‌های مغناطیسی، ذرات باردار و تأثیر باد خورشیدی بر جو مریخ را بررسی کنند.

نکته مهم این مأموریت، شیوه رسیدن به مریخ است. برخلاف بسیاری از مأموریت‌های گذشته که در بازه زمانی مناسب حرکت زمین و مریخ مستقیماً به سمت سیاره سرخ پرتاب شده‌اند، ESCAPADE در نوامبر ۲۰۲۵ و زمانی به فضا رفت که دو سیاره در موقعیت مناسبی برای یک سفر مستقیم نبودند. مهندسان با طراحی مسیر جایگزین، کاوشگرها را نزدیک به یک سال در مسیر بزرگی پیرامون ناحیه‌ای از فضای اطراف زمین نگه داشتند و سپس از گرانش زمین برای آغاز سفر بین‌سیاره‌ای استفاده کردند.

مانور تاریخی در ارتفاع هزار کیلومتری زمین

هر دو فضاپیمای ESCAPADE برای تغییر مسیر از روشی استفاده کردند که در آن گرانش زمین و روشن شدن موتور فضاپیما به‌صورت هماهنگ عمل می‌کنند.

کاوشگر نخست که Blue نام دارد، روز ۷ نوامبر حدود ساعت ۵ صبح به وقت شرق آمریکا به نزدیک‌ترین نقطه مسیر خود نسبت به زمین رسید. فاصله آن از سطح سیاره هنگام انجام مانور حدود هزار مایل، معادل تقریبی ۱۶۰۰ کیلومتر، بود.

این کاوشگر موتور خود را برای حدود ۹ دقیقه روشن نگه داشت تا علاوه بر تغییر مسیر بر اثر گرانش زمین، سرعت لازم برای سفر به سوی مریخ را به دست آورد.

دو روز بعد، کاوشگر دوم با نام Gold نیز مانوری مشابه انجام داد. این فضاپیما روز ۹ نوامبر حوالی ساعت ۶ صبح به وقت شرق آمریکا از فاصله تقریبی ۶۵۰ مایلی، معادل حدود ۱۰۵۰ کیلومتر، سطح زمین عبور کرد و موتور خود را روشن کرد.

ناسا اعلام کرده است که هر دو مانور مطابق انتظار انجام شده‌اند.

موفقیت این عملیات از آن جهت اهمیت دارد که زمان روشن شدن موتور باید با موقعیت فضاپیما در مسیر عبور از کنار زمین هماهنگ باشد. اگر زمان‌بندی یا مدت عملکرد پیشران با برنامه اختلاف قابل‌توجهی داشته باشد، مسیر نهایی نیز تغییر خواهد کرد.

آسال ناصری، از مسئولان بخش فیزیک خورشیدی ناسا، تأکید کرده که این نخستین استفاده موفق ناسا از عبور پیشران‌دار کنار زمین برای هدایت یک مأموریت به مریخ است.

به گفته ناسا، اجرای موفق دو مانور مشابه ظرف دو روز، یکی از مراحل حساس مأموریت را پشت سر گذاشته است. البته موفقیت این مرحله به معنی پایان تمام خطرات سفر نیست؛ فضاپیماها هنوز باید مسیر طولانی میان زمین و مریخ را طی کنند.

چرا این دو کاوشگر مستقیماً به مریخ نرفتند؟

برای ارسال فضاپیما از زمین به مریخ، موقعیت دو سیاره نسبت به یکدیگر اهمیت زیادی دارد.

زمین و مریخ با سرعت‌های متفاوتی به دور خورشید حرکت می‌کنند. در نتیجه، فاصله میان آن‌ها دائماً تغییر می‌کند و همه زمان‌ها برای سفر با مصرف سوخت مناسب یکسان نیستند.

در مأموریت‌های متداول مریخی، مهندسان معمولاً از پنجره‌های پرتابی استفاده می‌کنند که تقریباً هر ۲۶ ماه یک بار ایجاد می‌شوند. در این بازه‌ها، موقعیت دو سیاره اجازه می‌دهد فضاپیما با مسیری مناسب‌تر و مصرف انرژی کمتر به مریخ برسد.

اگر فضاپیما در زمان نامناسبی پرتاب شود، ممکن است برای رسیدن مستقیم به مقصد به انرژی بسیار بیشتری نیاز داشته باشد.

دو کاوشگر ESCAPADE در ۱۳ نوامبر ۲۰۲۵ با موشک New Glenn متعلق به شرکت Blue Origin از پایگاه فضایی کیپ کاناورال پرتاب شدند. در آن زمان، زمین و مریخ تقریباً در دو سوی متفاوت خورشید قرار داشتند.

به همین دلیل، طراحان مأموریت تصمیم گرفتند به‌جای فرستادن مستقیم فضاپیماها به مریخ، آن‌ها را وارد مسیری طولانی در نزدیکی زمین کنند.

کاوشگرها در این مسیر از ناحیه اطراف نقطه لاگرانژ دوم سامانه خورشید و زمین عبور کردند و پس از گذشت نزدیک به یک سال دوباره به زمین نزدیک شدند.

زمان بازگشت طوری تنظیم شده بود که موقعیت زمین و مریخ برای آغاز سفر به سیاره سرخ مناسب‌تر باشد.

این روش به مهندسان اجازه داد زمان پرتاب اولیه را از پنجره معمول حرکت مستقیم به مریخ جدا کنند؛ قابلیتی که در آینده ممکن است انعطاف بیشتری در برنامه‌ریزی مأموریت‌های بین‌سیاره‌ای ایجاد کند.

نقطه لاگرانژ دوم چیست و چه نقشی در این سفر داشت؟

نقطه لاگرانژ دوم یا L2 یکی از موقعیت‌های ویژه در سامانه گرانشی خورشید و زمین است.

در چنین ناحیه‌هایی، ترکیب اثر گرانش اجرام بزرگ و حرکت مداری می‌تواند شرایط مناسبی برای حفظ مسیر برخی فضاپیماها ایجاد کند.

نقطه L2 خورشید و زمین تقریباً ۱.۵ میلیون کیلومتر در سمت مخالف خورشید نسبت به زمین قرار دارد.

این ناحیه پیش‌تر نیز در مأموریت‌های فضایی اهمیت داشته است. برای مثال، تلسکوپ فضایی جیمز وب در مداری پیرامون همین ناحیه فعالیت می‌کند، هرچند نوع مدار و اهداف آن با ESCAPADE متفاوت است.

دو کاوشگر مریخی ناسا در مسیری بزرگ و کشیده حرکت کردند که به گفته مهندسان از نظر شکل به دانه لوبیا شباهت داشت.

به این مسیر در توضیحات مأموریت، مدار انتظار یا Loiter Orbit گفته شده است.

منظور از انتظار این نیست که فضاپیماها در نقطه‌ای ثابت متوقف شده بودند. آن‌ها همچنان در فضا حرکت می‌کردند، اما مسیرشان طوری طراحی شده بود که در زمان مناسب دوباره به زمین نزدیک شوند.

این تفاوت اهمیت دارد؛ زیرا حرکت در فضای میان سیاره‌ای همواره تحت تأثیر گرانش خورشید، زمین و سایر اجرام قرار می‌گیرد.

طراحی چنین مسیرهایی به محاسبات دقیق نیاز دارد. مهندسان باید پیش‌بینی کنند فضاپیما در ماه‌های آینده کجا خواهد بود و چگونه می‌توان با مصرف سوخت مناسب، آن را به مسیر مطلوب رساند.

در مورد ESCAPADE، بازگشت به زمین بخشی از برنامه اصلی بوده است، نه اقدامی اضطراری برای اصلاح یک اشتباه در مسیر.

گرانش زمین چگونه به موتور فضاپیما کمک کرد؟

مانور کمک‌گرانشی یکی از روش‌های شناخته‌شده در مأموریت‌های فضایی است.

در این روش، فضاپیما از نزدیکی یک سیاره عبور می‌کند و بر اثر برهم‌کنش گرانشی با آن، مسیر و سرعت خود را نسبت به خورشید تغییر می‌دهد.

از این روش در مأموریت‌های مختلف منظومه شمسی استفاده شده است. کاوشگرهای فضایی می‌توانند با عبور از کنار سیاره‌ها، بدون نیاز به حمل مقدار بسیار زیادی سوخت، مسیر سفر خود را تغییر دهند.

اما مانور ESCAPADE یک ویژگی اضافه داشت: فضاپیماها هنگام عبور از نزدیکی زمین، موتورهای خود را نیز روشن کردند.

این روش در مأموریت به‌عنوان عبور پیشران‌دار یا Powered Flyby معرفی شده است.

از نظر اصول مکانیک مداری، تغییر سرعت با استفاده از موتور در بخش‌های مناسب مسیر می‌تواند اثر قابل‌توجهی بر انرژی مداری فضاپیما داشته باشد. یکی از مفاهیم مرتبط با این موضوع، اثر اوبرت است.

اثر اوبرت توضیح می‌دهد که افزودن مقدار مشخصی سرعت با موتور در شرایطی که فضاپیما از قبل سرعت بالایی دارد، می‌تواند تغییر بیشتری در انرژی مداری آن ایجاد کند.

البته انرژی موردنیاز از هیچ به وجود نمی‌آید؛ سوخت پیشران مصرف می‌شود و سامانه از ویژگی‌های حرکت و موقعیت خود در میدان گرانشی استفاده می‌کند.

براساس توضیحات پیش از مانور ناسا، روشن شدن موتور هر کاوشگر قرار بود سرعت آن را بیش از هزار مایل بر ساعت افزایش دهد.

این عدد فقط به سهم پیشران در برنامه حرکت مربوط است و نباید با کل سرعت فضاپیما اشتباه گرفته شود.

ترکیب دقیق زمان روشن شدن موتور، جهت نیروی پیشران و موقعیت فضاپیما در نزدیکی زمین باعث شد هر دو کاوشگر در مسیر انتقال به مریخ قرار بگیرند.

سفر ده‌ماهه تا مریخ آغاز شده است

پس از پایان مانورهای نوامبر، دو کاوشگر وارد مرحله سفر بین‌سیاره‌ای شده‌اند.

ناسا انتظار دارد این بخش از مأموریت حدود ۱۰ ماه طول بکشد و فضاپیماها در سپتامبر ۲۰۲۷ به مریخ برسند.

طبق برنامه اعلام‌شده، یکی از کاوشگرها در ۷ سپتامبر و دیگری در ۹ سپتامبر ۲۰۲۷ عملیات ورود به مدار مریخ را انجام خواهند داد.

رسیدن به نزدیکی مریخ با قرار گرفتن موفق در مدار آن یکسان نیست.

فضاپیمایی که با سرعت بالا به یک سیاره نزدیک می‌شود، اگر سرعت خود را به‌اندازه مناسب کاهش ندهد، ممکن است از کنار سیاره عبور کند و به مسیر دیگری در فضا ادامه دهد.

به همین دلیل، هر کاوشگر باید در زمان مناسب موتور خود را روشن کند تا سرعت و مسیر آن برای گرفتار شدن در میدان گرانشی مریخ تغییر کند.

ناسا اعلام کرده است که این مانورها در برنامه فعلی حدود ۱۱ دقیقه طول خواهند کشید.

پیش از رسیدن به مریخ نیز تیم هدایت مأموریت چندین بار وضعیت حرکت کاوشگرها را بررسی خواهد کرد.

ممکن است برای اصلاح اختلاف‌های کوچک مسیر، مانورهای اصلاحی انجام شود. این اصلاح‌ها بخش معمولی از هدایت فضاپیماهای بین‌سیاره‌ای هستند و لزوماً به معنای بروز مشکل نیستند.

موفقیت مانور کنار زمین احتمال رسیدن کاوشگرها به مقصد را تقویت می‌کند، اما ورود به مدار مریخ همچنان یکی از مراحل حساس آینده مأموریت خواهد بود.

مأموریت ESCAPADE قرار است چه چیزی را بررسی کند؟

هدف علمی اصلی ESCAPADE بررسی محیط فضایی اطراف مریخ و تأثیر باد خورشیدی بر جو این سیاره است.

باد خورشیدی جریان پیوسته‌ای از ذرات باردار است که از خورشید به فضای میان سیاره‌ای منتشر می‌شود.

این ذرات هنگام رسیدن به نزدیکی سیاره‌ها با میدان مغناطیسی و لایه‌های بالایی جو آن‌ها برهم‌کنش می‌کنند.

زمین دارای میدان مغناطیسی سراسری قدرتمندی است که بخش مهمی از محیط اطراف سیاره را در برابر ذرات باردار خورشیدی محافظت می‌کند.

اما مریخ امروز میدان مغناطیسی سراسری مشابه زمین ندارد. در نتیجه، برهم‌کنش باد خورشیدی با جو این سیاره متفاوت است.

دانشمندان معتقدند فرایندهای مربوط به از دست رفتن گازهای جو در طول تاریخ مریخ، یکی از عوامل مهم تغییر شرایط محیطی این سیاره بوده‌اند.

شواهد زمین‌شناسی نشان می‌دهند مریخ در گذشته شرایط متفاوتی داشته و احتمالاً آب مایع برای دوره‌هایی در سطح آن جریان داشته است.

امروزه جو مریخ بسیار رقیق‌تر از جو زمین است و بیشتر آب پایدار در سطح آن به شکل یخ یا در محیط‌های خاص وجود دارد.

ESCAPADE قرار است بخشی از سازوکارهای خروج ذرات از جو مریخ و تأثیر شرایط خورشیدی بر این فرایندها را بررسی کند.

این مأموریت به‌تنهایی نمی‌تواند تمام تاریخ اقلیمی مریخ را بازسازی کند، اما داده‌های آن می‌توانند به تکمیل نتایج مأموریت‌های پیشین کمک کنند.

چرا دو کاوشگر بهتر از یک کاوشگر هستند؟

یکی از ویژگی‌های مهم ESCAPADE استفاده هم‌زمان از دو فضاپیمای تقریباً یکسان است.

در مأموریت‌هایی که تنها یک فضاپیما اطلاعات جمع‌آوری می‌کند، دانشمندان گاهی با مشکلی در تفسیر داده‌ها مواجه می‌شوند.

فرض کنید یک ابزار افزایش تعداد ذرات باردار را ثبت کند. ممکن است این تغییر به دلیل حرکت فضاپیما به ناحیه‌ای متفاوت رخ داده باشد، یا شرایط محیط در همان زمان تغییر کرده باشد.

وقتی فقط یک نقطه اندازه‌گیری وجود دارد، جدا کردن تغییرات مکانی از تغییرات زمانی دشوارتر می‌شود.

دو فضاپیمای ESCAPADE قرار است با اندازه‌گیری‌های هماهنگ، امکان مقایسه شرایط در نقاط مختلف محیط مریخ را فراهم کنند.

برنامه علمی مأموریت دو مرحله اصلی دارد.

در مرحله نخست، دو کاوشگر در مدارهایی هماهنگ حرکت خواهند کرد و یکی پس از دیگری از ناحیه‌های مشابه عبور می‌کنند.

این روش به پژوهشگران اجازه می‌دهد بررسی کنند وضعیت محیط در فاصله زمانی میان عبور دو فضاپیما چه تغییری کرده است.

در مرحله بعد، آرایش مداری تغییر خواهد کرد. یک فضاپیما دورتر از مریخ قرار می‌گیرد تا شرایط باد خورشیدی ورودی را اندازه‌گیری کند، در حالی که دیگری در ناحیه نزدیک‌تر به سیاره فعالیت خواهد داشت.

با مقایسه داده‌های این دو نقطه، دانشمندان می‌توانند ارتباط میان تغییرات باد خورشیدی و واکنش محیط مریخ را دقیق‌تر بررسی کنند.

ناسا این روش را یکی از نخستین تلاش‌ها برای انجام اندازه‌گیری‌های هماهنگ دو فضاپیما در محیط مداری مریخ معرفی کرده است.

زمان آغاز عملیات علمی در مریخ چه موقع است؟

با وجود رسیدن برنامه‌ریزی‌شده دو کاوشگر به مریخ در سپتامبر ۲۰۲۷، فعالیت علمی اصلی بلافاصله پس از ورود به مدار آغاز نمی‌شود.

ناسا اعلام کرده است که کاوشگرها پس از ورود به مدار، چند ماه را صرف تغییر و تنظیم مسیرهای خود خواهند کرد.

هدف این مرحله آن است که هر دو فضاپیما در آرایش مداری مناسب برای اندازه‌گیری‌های هماهنگ قرار بگیرند.

طبق برنامه، عملیات علمی اصلی در ژوئن ۲۰۲۸ آغاز خواهد شد.

در شش ماه نخست، دو کاوشگر داده‌های مربوط به تغییرات محیط مریخ را از مدارهای هماهنگ جمع‌آوری می‌کنند.

پس از آن، آرایش مداری تغییر خواهد کرد تا اندازه‌گیری‌های هم‌زمان از ناحیه نزدیک‌تر به مریخ و بخش دورتر محیط فضایی آن انجام شود.

مرحله دوم حدود پنج ماه ادامه خواهد داشت.

این زمان‌بندی برنامه فعلی مأموریت است و در عملیات فضایی ممکن است با توجه به عملکرد تجهیزات، شرایط مداری و تصمیم‌های تیم علمی تغییر کند.

نکته مهم دیگر این است که دو کاوشگر پیش از رسیدن به مریخ نیز فعالیت علمی داشته‌اند.

بنابراین نباید تصور کرد تمام تجهیزات آن‌ها تا زمان ورود به مدار سیاره سرخ غیرفعال خواهند ماند.

کشف اطلاعات تازه در دنباله مغناطیسی زمین

در طول نزدیک به یک سالی که دو کاوشگر در مسیر انتظار حرکت می‌کردند، چندین بار از بخش‌هایی از دنباله مغناطیسی زمین عبور کردند.

دنباله مغناطیسی یا Magnetotail بخشی از محیط مغناطیسی زمین است که بر اثر فشار باد خورشیدی در سمت مخالف خورشید کشیده می‌شود.

این ساختار بسیار گسترده است و می‌تواند تا فاصله زیادی از زمین ادامه پیدا کند.

کاوشگرهای ESCAPADE در جریان مسیر انتظار خود از نواحی دوردست این ساختار عبور کردند و توانستند اندازه‌گیری‌هایی انجام دهند.

ناسا می‌گوید این مشاهدات اطلاعات جالبی درباره فعالیت و ساختار دنباله مغناطیسی زمین ثبت کرده‌اند.

با این حال، جزئیات کامل نتایج علمی این بررسی‌ها هنوز منتشر نشده است. بنابراین نمی‌توان درباره کشف پدیده مشخصی که اعلام رسمی نشده باشد ادعای قطعی مطرح کرد.

در مسیر سفر به مریخ نیز فضاپیماها فرصت خواهند داشت وضعیت باد خورشیدی در فضای بین زمین و مریخ را بررسی کنند.

این داده‌ها می‌توانند برای پژوهش درباره تغییرات محیط فضایی در فاصله‌های مختلف از خورشید مفید باشند.

به این ترتیب، مسیر غیرمعمول ESCAPADE علاوه بر ایجاد انعطاف در زمان پرتاب، فرصت‌هایی برای جمع‌آوری داده‌های علمی در نزدیکی زمین و فضای بین‌سیاره‌ای فراهم کرده است.

ابزارهای علمی دو کاوشگر چه هستند؟

برای اندازه‌گیری محیط فضایی مریخ، ESCAPADE به مجموعه‌ای از ابزارهای علمی مجهز شده است.

یکی از آن‌ها مغناطیس‌سنج است که برای اندازه‌گیری میدان مغناطیسی مورد استفاده قرار می‌گیرد.

این ابزار می‌تواند تغییرات شدت و جهت میدان مغناطیسی را ثبت کند و به دانشمندان کمک کند ساختار محیط اطراف مریخ را بهتر بشناسند.

ابزار دیگر تحلیلگر الکترواستاتیکی است که برای بررسی ذرات باردار و ویژگی‌های آن‌ها به کار می‌رود.

کاوشگرها همچنین به کاوشگر لانگمویر مجهز هستند. این ابزار برای مطالعه ویژگی‌های پلاسما، از جمله برخی خصوصیات الکترون‌های موجود در محیط اطراف فضاپیما، استفاده می‌شود.

پلاسما حالتی از ماده است که در آن بخش قابل‌توجهی از ذرات دارای بار الکتریکی هستند. باد خورشیدی و بسیاری از محیط‌های فضایی از چنین ذراتی تشکیل شده‌اند.

دوربین‌های مرئی و فروسرخ نیز در مأموریت حضور دارند.

یکی از کاوشگرها در ژوئیه ۲۰۲۶ با استفاده از همین تجهیزات تصاویری واقعی از زمین و ماه ثبت کرد. این تصاویر برای بررسی و تنظیم عملکرد دوربین‌ها نیز کاربرد داشتند.

وجود ابزارهای مکمل اهمیت دارد، زیرا مطالعه محیط فضایی فقط با اندازه‌گیری یک کمیت امکان‌پذیر نیست.

ترکیب اطلاعات میدان مغناطیسی، ویژگی‌های پلاسما و تصاویر می‌تواند به پژوهشگران کمک کند تصویری جامع‌تر از برهم‌کنش باد خورشیدی با مریخ به دست آورند.

این مأموریت چه کمکی به سفر انسان به مریخ می‌کند؟

بررسی وضعیت باد خورشیدی و محیط فضایی مریخ تنها برای شناخت تاریخ این سیاره اهمیت ندارد.

اگر در آینده انسان‌ها به مریخ سفر کنند، باید در برابر شرایط تابشی و تغییرات محیط فضایی محافظت شوند.

ذرات پرانرژی و رویدادهای مرتبط با فعالیت خورشیدی می‌توانند برای فضانوردان و برخی تجهیزات الکترونیکی خطر ایجاد کنند.

سامانه‌های ارتباطی و تجهیزات مأموریت نیز ممکن است تحت تأثیر شرایط محیط فضایی قرار بگیرند.

اطلاعاتی که ESCAPADE جمع‌آوری خواهد کرد می‌تواند به بهبود مدل‌های مربوط به محیط مریخ و پیش‌بینی رفتار آن کمک کند.

با این حال، نباید از چنین هدفی نتیجه گرفت که ESCAPADE به‌تنهایی مسئله محافظت از فضانوردان در برابر تابش را حل خواهد کرد.

طراحی سامانه‌های حفاظتی، محل استقرار، زمان‌بندی مأموریت و شناخت شرایط سطح مریخ همگی به اطلاعات و فناوری‌های بیشتری نیاز دارند.

نقش ESCAPADE در این زمینه ارائه داده‌های علمی درباره بخشی از محیط فضایی مریخ است.

آیا روش جدید می‌تواند مأموریت‌های مریخی را آسان‌تر کند؟

یکی از مهم‌ترین پیامدهای احتمالی موفقیت مانورهای ESCAPADE به برنامه‌ریزی آینده مأموریت‌های فضایی مربوط می‌شود.

معمولاً محدودیت پنجره‌های پرتاب باعث می‌شود تیم‌های مأموریت برای آماده‌سازی فضاپیما و موشک زمان‌بندی سخت‌گیرانه‌ای داشته باشند.

اگر فضاپیما برای پرتاب در بازه مناسب آماده نباشد، ممکن است تأخیر طولانی ایجاد شود.

مسیر مورد استفاده ESCAPADE نشان داده است که در شرایط مشخص، می‌توان فضاپیما را زودتر پرتاب کرد، آن را در مسیری طراحی‌شده نگه داشت و سپس در زمان مناسب برای انتقال به مریخ از کنار زمین عبور داد.

جف پارکر از شرکت Advanced Space، طراح ارشد مسیر مأموریت، توضیح داده که این روش می‌تواند انعطاف بیشتری در زمان پرتاب ایجاد کند.

البته انعطاف زمانی الزاماً به معنی کوتاه‌تر شدن مدت کل مأموریت نیست.

دو کاوشگر ESCAPADE در نوامبر ۲۰۲۵ پرتاب شدند و قرار است در سپتامبر ۲۰۲۷ به مریخ برسند. بنابراین فاصله زمانی میان پرتاب و رسیدن به مقصد بسیار بیشتر از سفر مستقیم معمول است.

این روش همچنین برای تمام فضاپیماها مناسب نخواهد بود. میزان سوخت قابل حمل، ویژگی‌های مأموریت، اندازه محموله و محدودیت‌های عملیاتی در مسیر نقش دارند.

با این حال، موفقیت مانورهای ۷ و ۹ نوامبر نشان می‌دهد چنین راهبردی فقط در حد محاسبات نظری باقی نمانده است.

دو کاوشگر اکنون پس از انجام موفق مرحله حساس عبور پیشران‌دار از کنار زمین، در مسیر سفر به مریخ قرار گرفته‌اند.

مرحله بعدی آزمون مهم در سپتامبر ۲۰۲۷ خواهد بود؛ زمانی که هر دو فضاپیما باید سرعت خود را کاهش دهند و وارد مدار مریخ شوند. اگر این مرحله نیز با موفقیت انجام شود، ESCAPADE می‌تواند علاوه بر جمع‌آوری داده‌های ارزشمند درباره جو مریخ، تجربه عملی مهمی برای طراحی مسیر مأموریت‌های فضایی آینده فراهم کند.

منبع: NASA، University of California Berkeley